Gece herkes susunca insanın iç sesini susturan şey korku mu yoksa bastırdığı sorular mı?

Kendimle yalnız kaldığımda içimde uyanan ilk his, git ve karanlıkta otur diyor. Gökyüzünü izle, hayatını düşün. Cevabını bulamadığın soruları getir ve yeniden düşün diyor. Kim olmak istediğinle değil, kim olduğunla ve tercihlerinle ilgilen diyor. Attığın adımlar seni sana getirse de soruların bitmediği sürece kendine yaklaşamayacaksın diyen bir ses de var.

Neden bilmiyorum ama geceleri daha çok seviyorum. Bütün dünyanın sustuğu, o gürültülü yolların ışıltılı hayatların sadeliğe ve doğallığa sarıldığı nadir anlar... Herkesin dürüst ve saf olduğu ender iki saat. İçimden bir ses diyor ki çık dışarı ve yaşa içinden geldiği gibi.