İnsan ne zaman sessizleşir, ne zaman gerçekten vazgeçmiş olur?

Bence gerçek vazgeçiş, bir şeyi artık elde edemeyeceğini anladığında değil; o şey olsa bile artık eski tadını vermeyeceğini, büyüden arındığını fark ettiğinde başlar. Bazen bir durumu veya birini o kadar çok zorlarız ki, sonunda 'zafer' bizim olsa bile elimizde kalan tek şey yorgunluk ve yıpranmış bir hayal olur. Kısacası: Sessizlik, bir kabulleniştir. Karşıdaki kazandığını sanırken, senin çoktan sahayı terk etmendir. Vazgeçmek ise; "Sen haklı ol, ben sadece huzurlu olmak istiyorum" dediğin o kırılma noktasıdır..

Bence insan kızgınken sessizleşmez ve tam olarakta susmaz. Kızgın insanın içinde hala bir beklenti ya da umut vardır anlaşılmak ister, karşısındaki insanın düzelmesini ister, fark edilmek ister. O yüzden sesini çıkarır sitem eder. Bana göre sessizlik umut azaldığında başlar. İnsan anlatıp anlaşılmadığını düşündüğü zaman, defalarca aynı yerden yaralandığı zaman ya da duygularının bir karşılığını alamadığı zaman yavaş yavaş sessizleşmeye ve geri çekilmeye başlar. Önceki haline göre daha az anlatır sonra bazı konuları hiç açmaz en sonda da "anlatmanın hiçbir anlamı yok"noktasına gelir ve bu bana göre vazgeçiştir.
Kısacası insan sesini yükseltmediği için değil sesinin artık bir yere ulaşamadığına inandığı için sessizleşir.

Hiçbir şeyin fayda etmediğini fark ettiğinde. Bir umut tutunacak bir şeyler vardır bile diyemediğinde, artık geri dönüşü olmadığında gerçekten kopar ve eskisi gibi olamaz.

Ben kolay vazgeçen biri değilim ama benimde elbette canımın bir noktası var. Ordan geriye dönüş olmaz işte. Zaten seni kaybetmek istemeyen seni o raddeye getirmez.