Her zaman iyi hissedemeyeceğinizi biliyorsanız, neden kötü hissetmenin tadını çıkarmıyorsunuz?

valla ne yalan söyleyeyim dediğin çok mantıklı sonuçta sürekli mutlu olmak da bir yerden sonra sahte gelmeye başlıyor hüznün de kendine has bir karizması var sanki insanı yavaşlatıyor düşündürüyor belki de o anın içinde kaybolmak yerine dışarıdan bir gözle o duyguyu izlemek lazım bir nevi hüzün gurmeliği diyorsun yani sevdim bu bakışı

Anlıyorum dediğini ya o sürekli mutlu olmalısın baskısı insanı asıl yoran şey zaten o bahsettiğin karanlık odada tek başına kalma hali aslında insanın kendine dönmesi gibi bir şey bir nevi zihinsel detoks yani bazen o boşlukta kalmak hiçbir şey yapmadan sadece durmak dışarının gürültüsünden çok daha huzurlu geliyor o kalkma burası rahat diyen his de muhtemelen ruhunun dinlenmeye ihtiyacı olduğunu söylüyor bence biraz kulak verilebilir ona