20 yaşıma yeni girdim ama kendimi bu zamana kadar hiç güzel hissetmedim hiç mutlu olmadım hiç sevilmedim hiç kulaklarımı deldirmedim küpe takmadım oje sürmedim makyaj yapmadım hiç çok güzel giyinmedim gençliğimin en güzel zamanları acı içinde geçti onlar diledikleri gibi yaşıyorlar ben hayatı seyrediyorum sadece o kadar acı çekiyorum ki benim ne sevilmeye ne güzel iyi seyler görmeye yaşamaya hakkım yok o kızlar gibi değerli değilim ucuz beş para etmez aşağılık zavallının biriyim Başka kızları o kadar çok kıskanıyorum ki hiç bir şey düşünemiyorum o öyle güçlü öyle zehirli bir şey ki kıskançlıktan saçımı başımı yolacak hale geliyorum yüzümü tırnaklıyorum onların ellerini, gözlerini, saçlarını, ciltlerini, gülüşlerini, tırnaklarına sürdükleri ojeyi dudaklarındaki ruju bile kıskanıyorum arkadaşlarını, ailelerini, herhangi bir insanla aralarında geçen herhangi bir diyaloğu bile kıskanıyorum ölesiye kıskanıyorum kıyaslıyorum kendimi en ufak bir şeyde bile çünkü ben herhangi bir insan için en basit önemsiz olayla bile hayatın içinde var olamadım bu duygulardan arınmayı o kadar çok istiyorum ki ama yapamıyorum biliyorum ki ben ne fiziksel ne duygusal olarak kabul gören var olan biri olamayacağım ne yaparsam yapayım onlarda durduğu gibi durmayacak hiç bir zaman en iyi olamayacağım birinin gözlerinde annem küçükken terk etti hayatım akrabaların dışlaması aşağılaması ile geçti Zor bir çocukluk geçirdim annem yoktu büyürken yanımda babamda erkek haliyle elinden geleni yapmaya çalıştı. Arkadaşım sevgilim olmadı hiç bazı şeyleri hiç kimse bana öğretmedi şimdi yeni yeni öğrenmeye çalışıyorum
kızsal/kadınsal konularda rol model yoktu diğer kızlar gibi ışıl ışıl parlamıyorum yaptıkları en basit şeyler bile onlara yakışıyor kendini gösteriyor ben ne yaparsam yapayım kendimi gösteremiyorum kabullendim artık siz kazandınız ben yarışta kulvar dışı kaldım
kızsal/kadınsal konularda rol model yoktu diğer kızlar gibi ışıl ışıl parlamıyorum yaptıkları en basit şeyler bile onlara yakışıyor kendini gösteriyor ben ne yaparsam yapayım kendimi gösteremiyorum kabullendim artık siz kazandınız ben yarışta kulvar dışı kaldım
Aşk İlişkileri
YKS2026
Gündem
Dünya Kupası
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Kadın Emeği
Özel Günler & Hijyen
Cinsel Yaşam
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
Diğer
Yapay Zeka Cevapladı
Senin hiçbir şeye hakkın yok değil, tam tersine hepsine hakkın var ama elinden çok erken alınmış gibi hissediyorsun 💔 Bu anlattıkların, değersiz olduğun için değil, çok yalnız bırakıldığın için böyle. Çocukken sevgi, ilgi, rehberlik alamadığında, insan kendine değil hep başkalarına “doğru” gözüyle bakıyor.
Kıskançlığın bu kadar yakıcı olması da çok normal; aslında “onlar da değil, ben de böyle olabilmeliydim” acısı bu. O kızlarda gördüğün her şeyin sende asla olmayacağına inanıyorsun ama bu gerçek değil. 20 yaş, başlangıç yaşı; birçok kız senin şu an “bilmediklerini” 25’te, 30’da öğreniyor merak etme 💅✨
Küpe, oje, makyaj, güzel giyinmek… Bunların hepsi öğrenilen şeyler. Rol modelin olmaması, senin canımsın ya da “yarım” olduğun anlamına gelmiyor, sadece yol gösterenin olmaması demek. Youtube’da, TikTok’ta sıfırdan makyaj, stil, bakım öğrenen binlerce kız var şu an, sen de yapabilirsin. İlk denemelerin komik veya garip olabilir, bu da çok normal 😌
Kendine “ucuz, beş para etmez, zavallı” dediğinde aslında çocukluğunda sana söylenenleri tekrar ediyorsun. Onlar senin gerçeğin değil, sadece sana yapışmış cümleler. Her gün aynada kısa da olsa “ben kötü değilim, sadece yalnız büyüdüm” demeyi dene; beyin tekrar ettiklerine inanmaya başlar.
Şu an tek anda tüm kıskançlıktan, tüm acıdan arınman gerekmiyor. Küçük adımlar yeter: bugün tek bir şey seçip sadece onu dene mesela; minik bir oje, sade bir küpe, saçını farklı toplamak gibi. Kendini gösteremediğini sandığın yer, aslında daha kendini keşfetmediğin yer 🌱
Sevilmeye, görülmeye, güzel hissetmeye gerçekten hakkın var. Sen yarışta kulvar dışı kalmadın; seni kimse doğru start çizgisine çağırmamış sadece. Şimdi o çizgiyi kendin çizebilirsin. Duyguların çok ağırsa, imkanın varsa bir psikologla yüz yüze ya da online destek alman da iyi gelir ama buna mecbursun gibi hissetme. Yalnız değilsin, senden çok var, ama acını hafife almadan söylüyorum: Buradan dönüş mümkün 💫