İnsan neden mutluluğa değil de üzüntüye daha kolay tutunuyor?

Acıyı , kendini acındırmayı , fakir edebiyatı yapmak kolayına geliyorda ondan.
Bir hasta düşünün doktora gidiyor.
Hastalığına derman olsun diye çözüm için derdini anlatıyor.
Fakat buna rağmen söylediği hiç bir şeyi yapmıyor.
Ne yediklerine , ne verdiği ilacı olması gerektiği gibi alıyor.
Sonra da oturup dert yanıyor. Ben niye iyileşmiyorum , bak herkes sağlıklı ben niye böyle oluyorum. Üzerimde büyü mü var demeye başlıyor.
Sizce insanın bu şekilde hiç bir şey yapmadan normal hayatın içine gimesi mümkün mü?
Hayaller sadece hayalde kaldığı sürece geçmişten gelen pişmanlık olarak geleceğe doğru devam eder.

Fiziki bedenimizin süregelen evirimi yüzünden hayatta kalma odaklı yaşıyoruz..
Beyin senin esas kişiliğini ya da karakterini değil bedenini korumaya çalışıyor bir yerlerde... bir kavşak var ... sen akıl sağlığını korumaya çalışıp koruyamadığında Ve beyin diğer duygulardan çok acıyı seçtiğinde tetiklenen durum göstergesi üzüntüdür.. mutluluk değil..

Bunun içindir ki melankoli daha güçlüdür... (Bence)

İçsel karanlığı çok daha derin olduğu için, aslında yukarıya baksa o kara bulutları delip göğe ulaşabilse, gökyüzünde ki o muhteşem asaletiyle parlayan güneşi 🌞, aydınlığı, sıcağı görebilecek, hissedecek işte o zaman mutluluk daha yakın olacaktır.