Günlük şeylerin bile bir gün biteceğini neden nadiren hissediyoruz?

Bence çoğu zaman gündelik hayatın akışı o kadar hızlı ve yoğun ki, anın geçiciliğini fark edemiyoruz. Küçük şeylerin bile bir gün biteceğini nadiren hissetmemiz, dikkatimizi sürekli geleceğe veya yapılacaklara kaydırmamızdan kaynaklanıyor. Sadece durup gözlemlediğimiz anlarda, o farkındalık geliyor.

Sebebi, beynimizin bizi hayatta tutmak için kurduğu o tuhaf savunma mekanizması. Eğer her sabah içtiğim kahvenin son kahvem olabileceğini ya da sevdiğim birine son kez görüşürüz dediğimi sürekli düşünseydim, muhtemelen yerimden kalkamazdım. Zihnimde hep kocaman bir yarın deposu var. Bir şeyi bugün yapmazsam yarın yapabileceğime, bugün söylemezsem yarın söyleyebileceğime kendimi inandırıyorum. Ölümü veya bitişleri hep çok uzak bir geleceğe, başkalarının başına gelen bir şeye aitmiş gibi kodluyorum. Bu erteleme hali, sonun yaklaştığını hissetmemi engelliyor.