Sizlere dürüstçe bir soru soracağım ve bu soruda ciddiyim.
Hayatta gerçekten sürprizler varsa neden o sürprizler, iyilikler, beklenmedik çıkan anlar, saçma sapan zamanlamalarda çıkıyorlar? Bir kitap okuyorum (psikoloji kitabı). Kitap, erkeklerin ruhsal hastalıklarının yaşadığı deneyimleri paylaşıyor ve bir hastanın söylediği şey şu; "Zaten en büyük sıkıntım o. Arkadaşım olsaydı zaten bu depresyona girmezdim. Herkeste arkadaş ortamı var, herkeste arkadaş grubu var.. Benim oğlumun bile arkadaş ortamı var mesela. Benim hiç arkadaşlarım olmadı doğru dürüst. Hayatım boyunca zaten hiçbir arkadaşlık kuramadım doğru dürüst. Hep yalnız kaldığım için, arkadaşlarım olmadı. Zaten arkadaşlarım olsaydı bugün beni ayakta tutarlardı. Arkadaşım olsaydı, bu kopukluklar olmadı zaten. (Adem, 49, depresyon) SİNAN AKÇAY / ASLINDA GÜÇLÜ DEĞİLMİŞİM kitabından alıntıdır."
Bunu baz alarak soruyorum, hayat gerçekten çok kötü, acımasız değil mi? Adamda resmen kendimi gördüm. Ben de aynı şekilde düşünüyor, yaşıyorum. Arkadaşım olsaydı bu kadar yalnız kalmasaydım her şey çok daha iyi olabilirdi. Neden böyle olmak zorunda? Daha 21 yaşımdayım fakat gerçekten bir yaşlı gibi yalnız hissediyorum.
Aşk İlişkileri
YKS2026
Gündem
Dünya Kupası
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
Cinsel Yaşam
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Özel Günler & Hijyen
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
Diğer