Dönüştüğünüz kişiden memnun musunuz?

Değişimler şu şekilde oldu:

• Kibarlığın ve nezaketin gerçek güç olduğunu; oysa eskiden tam tersini düşünürdüm.

• Kitapların, dostlardan ve aşktan daha büyük dost olduklarını; gereksiz sohbetlerle zaman kaybetmek yerine, kitap okuyup bir sürü hayat yaşayarak tecrübe ve bilgi edinmenin daha güzel olduğunu.

• Kendi değerimi, başkalarının gözünden görmemem gerektiğini.

• (Genelleme yapmıyorum) Türkiye'de birçok insanın cahil olduğunu ve mümkün mertebe muhatap alınmaması gerektiğini.

• Çoğumuzun övmelere doyamadığı, yere göğe sığdıramadığı aşklarımız ve arkadaşlarımızla çok da ileri gidemeyeceğimizi, çocukluk masumiyeti ve hayallerde kalacağını, herkesin gittiği yolun başka olduğunu ve sadece bize eşlik ettiklerini; yol ayrımına gelince de herkesin hedeflediği yolda, bizimle vedalaşıp devam ettiklerini ve bunu kabullenmemiz gerektiğini.

• Bazı insanların kötü olduklarını; geçmişte yaşadığı şeylerin etkisi olsa da, neticede kendi istekleri doğrultusunda yaptıklarını ve değişemeyeceklerini, içlerinde iyi niyet aramak yerine uzaklaşmak gerektiğini.

• Kendinle vakit geçirmenin, bir tripod ile fotoğraf çekilmenin, gereksiz insanları yanında taşımaktan daha faydalı olduğunu.

• Belli bir yaşa gelene kadar kariyer odaklı yaşamak, gereksiz şeylerle zaman kaybetmemek gerektiğini; çünkü gecikince ”geç kalmışlık sendromu”na yakalanmanın kaçınılmaz olduğunu ve bizi kısa sürede olsa depresyona sokabildiğini.


Çok daha fazlası var fakat burada bitirmek istiyorum.

Karakter olarak dönüştüğüm kişiden kısmen memnunum. Ufak tefek şeyleri saymazsak genel olarak makul bir insan olduğumu düşünüyorum.

Ama bunun dışında maalesef hiç memnun değilim. Çünkü hayatı tanımaya başladığım zamanlarda kurduğum hayallerin hiçbirini tamamlayamadım. Sanırım en çok hayal kurma yeteneğimi kaybettim. Hepsi insanın elinden kayıp gidince bir yerden sonra artık hayal kurmadan yaşamak daha iyi geliyor. Bunun dışında cesaretimi kaybettim. Azmimi kaybettim.. Tahammülümü kaybettim. Bayağı bir şey kaybettim aslında. Dönüp bakınca bu yüzden bulunduğum noktadan hiç memnun değilim. Asla hak ettiğim yerde olduğumu düşünmüyorum. Ama hayat herkesi farklı şekilde sınıyor sanırım. Umuyorum ki bir gün tam olarak istediğim kişiye dönüşücem. Hiçbir şey için geç değil en azından buna inanıyorum.

Büyüdükçe çoğalmaktan çok sadeleştiğimi fark ettim. Güvenimi, beklentilerimi, hatta bazı hayallerimi yolda bıraktım ama bunun karşılığında kendimi kaybetmemeyi öğrendim. Daha az insan, daha net sınırlar, daha sessiz bir iç dünya… Evet, bazı duygulardan ve bazı insanlardan vazgeçtim. Çünkü herkesle aynı derinlikte kalamıyorsun. Dönüştüğüm kişiden memnun muyum? Tam değilim ama artık kendime yabancı da değilim. Sanırım bu yaşın en dürüst hali bu.