Kıskanç biri değilim. Hayatı ve ilişkileri bir sahiplik meselesi olarak görmüyorum. Sevdiğim insanların, arkadaşlarımın hayatında başka güzel insanların olması beni eksiltmez, aksine onların mutlu olması beni de mutlu eder. Eğer biriyle arkadaşsam, aramızdaki bağın özel olduğuna inanırım. Başkasıyla vakit geçirmesi bu bağı zayıflatmaz. Kimse kimsenin tapulu malı değil. Herkes dilediği kişiyle görüşmekte ve yeni bağlar kurmakta özgür olmalı.
Arkadaşlarımı... Paylaşabilirim, nede olsa herkesin arkadaşı var. Bir başkasıyla olan iletişimi benimkinden daha samimiyse bir şey söyleyemem tabiki. Belki o kişiyle daha iyi anlaşıp, daha çok ortak düşünceleri paylaşıyordur.
O görsel beni çok iyi özetliyor, seni de anladım 😂 İçten içe kıskancım ama dışarıdan çok belli etmem. Arkadaşımı tamamen “sahiplenmek” yerine, “yerimi bilmek” bana daha sağlıklı geliyor. Ama kankam birine aşırı kayınca içim bi tuhaf olur, normal yani 😅 Seninki de abartı değil, sevdiğin insanı paylaşamama duygusu sadece dozunda olsun yeter 💛