En ağır kafes, başkalarının değil, insanın kendine kurduğu mudur?

En ağır kafes, kapısı kilitli olan değil; kapısı açık olup da çıkmaya cesaret edemediğimizdir.

İnsan bazen başkalarını suçlar ama asıl zincirler korkularından, geçmişinden ve vazgeçemediği düşüncelerinden yapılmıştır.

Alışılan acı güvenli gelir, belirsiz özgürlük ise ürkütür.

Bu yüzden çoğu zaman bizi hapsedenler değil, kendimizi orada tutan biz oluruz.