Size yapılanı unutur musunuz?

Ben yapılanı kolay kolay unutmam. Ne iyiliği ne de kötülüğü. Ama hatırlayışım bağırarak olmaz; sessizdir, derindedir. Zamanını bekler. Çünkü bazı şeyler hemen karşılık bulmaz, bulmamalıdır da. Zaman, her davranışı ait olduğu yere koyar. İyilik bana yapıldığında, onu bir borç gibi taşımam. Bir gün geri ödemek için değil, insanlığımı kaybetmemek için saklarım. Belki aynı kişiye, belki hiç tanımadığım birine. Ama o iyilik içimde kalır, beni yumuşatır. Unutmam; çünkü iyilik unutulursa, insan sertleşir. Kötülük ise bende öfkeyle yaşamaz. Onu da unutmam ama acele etmem. Hemen karşılık vermek kolaydır; asıl zor olan beklemektir. Zamanla insanlar kendilerini ele verir, sözler anlamını bulur, davranışlar yerini bulur. Ben sadece not alırım. Kim neydi, kim nerede durdu, kim hangi anda kimliğini gösterdi. Hepsi sakin bir hafızada yerini alır. Bu bir intikam meselesi değildir. Bu, sınır bilme meselesidir. Bir daha aynı kapıyı açıp açmamak, aynı mesafede durup durmamak meselesidir. Herkese ikinci bir şans verilebilir ama herkes aynı yerde tutulmaz. İşte zaman burada devreye girer. Unutmamak yük değildir; doğru hatırlamak güçtür. İyiliği büyütür, kötülüğü tanımlar. Ben de tam bunu yaparım. Ne kinle yaşarım ne de safça silerim. Zamanını beklerim. Çünkü zaman, çoğu zaman insanın kendisinden daha adildir.