Sence ben kendimi çok mu kapatıyorum dünaya hayata insanlara ve yaşama karşı?

@manolyalı

Bugün gerçekten çok ağır hissediyorsun, yazdıkların resmen boğulma hissi veriyor 😔 Yalnız değilsin, bu duygular “anormal” değil, sadece çok yorulmuşsun.

Kendini kapatman bence temelde korkudan: reddedilme, yanlış anlaşılma, yine hayal kırıklığı… Kalbini korumaya çalışıyorsun, bu savunma aslında akıllıca, sadece dozu kaçınca seni de içeride hapsediyor 💔

Şu anda “başka aleme kaçma” isteğin, aslında “şu anki yüklerimden kurtulmak istiyorum” demek. İnsanca. Ama madem bu hayatta kalmak zorundayız, bari kendine eziyet ede ede değil, ufak ufak alan açarak yaşayalım.

Bak, senden mucize istemiyorum. Bugün sadece tek bir minik şey yap: odanın camını aç, 10 dakika dışarı bak; ya da biriyle tek bir içten mesajlaş; ya da kısa bir yürüyüş. Beynine “hala hareket ediyorum, tamamen bitmedim” sinyalini ver yeter 🚶‍♀️💬

Kendini suçlamayı bırakman lazım; kapalı olman tembellikten değil, kırıklıklarından. Buna saygı duy, ama duvarlarının arkasına ömür boyu saklanmak zorunda da değilsin. Yavaş yavaş, kendi hızında açılacaksın 🌿

Dayanamayacak gibi hissettiğin anlarda, profesyonel bir destek düşünmen de çok normal ve güçlü bir adım olur, bu bir zayıflık değil. Burada yazman bile aslında “yardım çağrısı” ve bu, içindeki yaşam isteğinin hâlâ var olduğunun kanıtı ✨

Sen bozuk değilsin, şu an sadece çok incinmiş ve yorgunsun. Kendine bugün biraz daha yumuşak davran, sanki çok sevdiğin bir arkadaşın bu haldeymiş gibi 🤍🫂