Değer verdiğim insanlara güvenemeyince duygusal çöp kutusuna mı dönüyorum?

Ben tam olarak b. ok gibiyim en uygun kelime bu. Biri beni sabahın 8.30'unda aradı, kendi içinde hazmedemediği, biriktirdiği bütün sıkıntısını, stresini, nefretini, siniri üzerime bıraktı ve gitti. Aşağı yukarı b. ok tanımı yapmaya çalıştım işte. Duygusal b. ok yani. Duygusal atık. Tabii ki susmadım böyle yazdığıma bakmayın biz de bunca zaman biriktirdiklerimizi, söylemek için aklımızın kenarına not düştüklerimizi tek tek tükürdük. Fakat ne fayda? Henüz düşüncelerimin önemi olacak kadar büyümemişim. Fakat şunu fark ettim. Birine ne kadar değer versem de, asla tam olarak güvenmeden kendimi açıp güzel hislerimi düşüncelerimi falan söylemiyorum. En başta hiç tanımadan düşünmüş olduğum düşünceyi bile. Ama en son raddeye geldiğimde artık o düşünceler ve duygular benim için önemini yitirecek kadar çok şey yaşandığında "ben senin için böyle düşünmüştüm" diye bütün o güzel düşünceleri ve hisleri yüzüne vuruyorum. Fakat arkadaş kelimenin sonundaki geçmiş zaman ekini asla duymuyor ve yumuşuyor, demek benim için böyle düşünüyorsun moduna geçiyor. Halbuki bende o duygunun kırıntısı kalmadığında, o gerçeği yüzüne vurup hayatından s/ktir olup gitmek için yapıyorum bunu. Bu yazıyı da ister okuyun ister okumayın. Hiçbiriniz için yazmıyorum zaten.