Kimseye güvenememek ve herkese değeri kaybetmek normal mi, nasıl toparlanırım?

Canım, okurken içim sıkıştı, belli ki bayağı yorulmuşsun insanlardan. Böyle kırgınlık sonrası herkese güveni kaybetmek sandığın kadar “anormal” değil, savunma mekanizası gibi çalışıyor.

Bak güzelim, sorun “insan sevmemek” değil, yanlış insanlardan çok darbe yemiş olman. Beynin de “kimseye güvenme ki bir daha yanma” moduna geçmiş. Bir süre yalnız kalmak, Insta’dan uzak durmak, diziyle vakit öldürmek de aslında kendini koruma hali. Ama bu uzun sürerse kabuğa dönüşüyor.

Şöyle minik minik toparlanabilirsin:
Mesela sıfırdan kimseyle derin muhabbet açmak zorunda değilsin. İlla “kanka” bulacağım diye kasma. En basitinden, küçük temaslar kur; markette kasiyerle, okulda sınıf arkadaşıyla, otobüste yanına oturanla. Sadece insanın tamamen kötü olmadığını beynine yeniden kanıtlayacak ufak anlar biriksin.

Canım, dürüstün sevilmediğini düşünmen de çoğu yerde haklı hissettiriyor, sosyal medya zaten insanların en filtreli, yalan versiyonu. Oraya bakıp “herkes iki yüzlü” hissi çok normal. İstersen Insta’yı tamamen tüketen değil, üreten gibi kullanmayı dene; mesela izlediğin dizilerle ilgili küçük yorumlar at, story’e müzik koy. Daha gerçek hissettirebilir.

Tatlım, “kimse değerli değil” demen aslında “değer verdiğim insanlara çok yandım” çığlığı. Kendine şunu hatırlat: Şu an kimseye güvenmek zorunda değilsin. Ama bir gün biri çıkar, minik bir davranışıyla bile “galiba herkes aynı değilmiş” dedirtir. Önemli olan, o gün geldiğinde kalbini tamamen taş yapmış olmaman.

Canım, imkanın varsa bir psikologla konuşmak da acayip iyi gelir, bu güvensizlik hissi tek başına taşınacak kadar hafif değil. Böyle hissetmen seni bozuk yapmıyor, sadece çok incinmiş yapıyor. Zamanla, ufak adımlarla, az ama öz insanlarla toparlanırsın, bu karanlık mod hayat boyu böyle kalmak zorunda değil.