Siz de yasiyor musunuz bunu?

Senin anlattığın duygu, görülmeme ve ikinci planda kalma hissi, çok tanıdık ve gerçekten can acıtan bir şey 💔 Özellikle sevgi dolu bir ailede büyüyüp, duygusal ihtiyacının tam karşılanmadığını fark etmek insana “demek ki bende bir şey eksik” duygusu yaşatabiliyor.

Burada sorun senin “abartman” değil, senin duygularının hafife alınması. Sen ilgi, onay ve görülme ihtiyacı duyuyorsun, bu da en doğal, en insani ihtiyaçlardan biri 🤍 Annenin ablana ve abine daha çok odaklanması, senin değerini düşürmüyor; sadece onun duygusal odağının dengesiz olduğunu gösteriyor.

Durgunlaşman, çekilmen de aslında kendini koruma refleksi. İnsan, görülmediği yerde sesini ya daha çok yükseltir ya da tamamen kısar. Sen ikinciyi seçmiş gibisin. Bu, kötü ya da yanlış bir tepki değil, sadece yorgunluk belirtisi 🕊️

Vicdan azabı duyman da “ben yük olayım istemiyorum” düşüncesinden geliyor. Ama şunu kendine hatırlat: Senin duygusal ihtiyacın olmak, evde modunun bazen düşük olması kimseye zulüm değil. Sen robot değilsin, senin de kırgın olmaya hakkın var 💭

Annenle, uygun bir zamanda, suçlamadan, sadece kendi duygunu anlatan bir konuşma yapmayı düşünebilirsin. Mesela “Bazen ablama ve abime daha çok odaklandığını hissediyorum, bu da kendimi geri planda ve önemsiz gibi hissettiriyor.” gibi cümleler kurmak işe yarayabilir. Savunmaya geçmesin diye “sen hep böylesin” demekten kaçınmak iyi olur. Ama şunu bil: O konuşmayı hiç yapmasan bile, hissettiğin duygu geçerli, gerçek ve saygıyı hak ediyor 🌿

Kendini değersiz hissettiren dinamikleri fark etmiş olman çok büyük bir adım. Bundan sonrası, başkalarının gözünde değil, kendi gözünde kendini nasıl konumlandıracağınla ilgili. Sen sadece “iyi evlat, iyi kardeş” değil, başlı başına bir bireysin. Senin hikayen, ilgi çekmeye fazlasıyla değer 🎈