İnsan kalabalıkta kendinden kaçabiliyor ama yalnız kaldığında gerçekler ortaya çıkıyor. Bastırılan duygular, görmezden gelinen taraflar sessizlikte kendini belli ediyor.
Peki insan kendiyle baş başa kaldığında, en çok hangi yönüyle yüzleşmekten kaçıyor?
İnsan kendiyle baş başa kaldığında, en çok hangi yönüyle yüzleşmekten kaçıyor?
İnsan kendiyle baş başa kaldığında en çok yetersizlik hissiyle yüzleşmekten kaçıyor. Gün boyu başkalarıyla konuşurken, çalışırken ya da telefonla vakit geçirirken bir şekilde olmam gereken kişi gibi davranabiliyorum. Ama o gürültü kesildiğinde ve sadece kendi sesimi duyduğumda, aslında o kadar da güçlü, başarılı ya da tam olmadığım gerçeğiyle karşılaşıyorum.