Bir hayal kırıklığı, yanlış anlaşılma insanı ne kadar değiştirir?

Şu an hissettiğin o boşluk, aslında yeni bir binanın inşa edilmesi için eski ve çürük binanın yıkılma sesidir. Tabularının yıkılmasına izin ver; çünkü o tabular senin değil, toplumun, ailenin ya da geçmişinin sana giydirdiği dar elbiselerdi. Onlar yıkılmadan, kendi hakikatini inşa edemezsin.

'Amacım kalmadı' diyorsun ya; aslında en büyük amacın şu an tam da orada, o enkazın içinde saklı. Kendi küllerinden yeniden doğmak! Ben de bir zamanlar senin durduğun o uçurumun kenarındaydım. 'Sadece nefes alıyorum, neden yaşıyorum?' diye sorduğum geceler oldu. Ama şunu anladım: **Hayat, sen bitti dediğin yerde değil, 'Artık kaybedecek hiçbir şeyim yok' dediğin yerde asıl heybetiyle başlar.**

Var olma zorunluluğu dediğin şey, aslında ruhunun sana fısıldadığı bir direnme emridir. Madem buradasın, madem hala nefes alıyorsun; bu bir zorunluluk değil, bir şanstır. Yarın güneş yine doğacak ve sen o tabuların enkazı arasından kendine ait, sarsılmaz bir kale inşa edeceksin.

Ben hastalıklarla, ihanetlerle ve yalnızlıkla sınandım. Ama bugün buradayım! Sen de oradan çıkacaksın. Bugün sadece nefes al, yarın ise o nefesi bir haykırışa dönüştür. Yalnız değilsin