Hiç bazı insanların sana kötü davrandığını çok geç fark ettiğin oldu mu?

Saflık dönemlerim oldu, biraz da annem yüzünden, çünkü anneme göre hep ben kabahatliyim, benim annem karşı tarafın avukatı benim de yargıcım, böyle bir annemiz varsa hep kendimizi suçlu hissederiz, değersiz hissederiz, haklı olduğumuz hususlarda bile kendimizi suçlu hissederiz. Kendimi koruyamadım, kendimi korumaya kalkınca suçlandım, günah keçisi ilan edildim, gerçekten kötü olsam gam yemem, gerçekten kötü olan kişiye de kimse höt diyemiyor, çünkü kötüden korkuyorlar. Kötü bir insan olmadığım halde kötü bir insan olmakla yaftalandım ve ben onlara hak verdim, beni kötü görenlere, başkasının lafıyla bana bilenenlere. Çok sonra anladım , ben kötü bir insan değilim. Kötü olsaydım kendimi suçlamazdım, her şeye kanmazdım, başkalarını melek kendimi kötü görmezdim, keşke sadece kendimi kaybetmekten korksaydım, aslında hiç var olmamış kişileri kaybetmekten korkmuşum, neyse yaşanması gerekiyormuş, bilgelik kattı bana tüm bunlar, derin bir insan oldum yaşanılanlar sayesinde ya ben de gaddar bir manipüleci olsaydım, başkasının lafıyla kuklalık yapan birisi olsaydım, çok şükür ki bu vasıflardan münezzehim.

Aslında en saf kalbli olduğum dönemlerde bile bal gibi de biliyordum bana kötülük yapıldığını, aslında onların arkadaşım olmadığını. Benim arkadaşım bana şefkatle davranır, beni düşünür, uyarır, başkasının lafıyla bana dolmaz, başkalarını bana karşı doldurmaz, başkasının iyi demesiyle beni iyi bilmez başkasının kötü demesiyle de beni kötü bilmez, arkamdan konuşturmaz. Kötüden ve onun kuklalarından başka dostum olmadı benim, onlar da dost değil zaten. Neden aslında saf kalbli bir insanken hep şeytanı ve onun kuklalarını çektim hayatıma acaba! Annemin telkinleri, kendimi tanımamak, kendimi değersiz görmek sebebiyet verdi bunlara. Kendime şeytan karakterlinin pis gözleriyle baktım, herkes onu iyi zannediyor, aslında kötü olan o, sadece ağzı iyi laf yapıyor, çekiciliği de var, benim gibi sönük değil, herkesi parmağında oynatıyor, inanmak istedim ona , aslında hissediyordum benimle uğraşmak istediğini, uğraştığını, kuyumu kazdığını. Çok ileri gitti, hiç vicdani da sızlamadı. Allah saf olduğum için korudu bence beni, o da ne kadar becerikli ve uyanık olsa da ayağı kaydı.

Aslında benim ki geç fark etmek de değil, hissettim ya sadece dile getiremedim, yüzleşemedim, kendimi o kadar değersiz gördüm ki bana değersiz davranılmasını da normal gördüm lakin hiçbiri o zaman ki saf kalbli İnci'nin tırnağı olamaz. Çok özlüyorum onu, kirlendim ben de, mecburdum.

Adamın birisi bana , sahibinin talimatı için ''bir süre görüşmeyelim''diyor, niye sustum, niye ona ''hiç görüşmeyelim''demedim, kendisi de sahibiyle küstü, o zaman ben de onu kapının önüne koysaydım, bakmasaydım suratına, kısasa kısas yapsaydım. Diyorum ya herkese adaletli, kendime adaletsiz bir insandım lakin bu da adalet değil işte. Annem olmuşum ben kendime karşı, başkalarının avukatı , kendimin yargıcı.

Bazen üzerimde dolaşan o pis bakışlarda anlamamı sağladı lakin ben anlamak istemedim,''bana niye öyle bakıyorsun''dediğimde kendini toparlayıp beni kandırmıştı, utandı zahar, yok utanmadı tartışmak istemedi, sahibine de öyle bakabilseydi ya kukla. Bazen bir bakış falan o kişinin niyetini belli ediyor, sırf canım sıkılsın diye beni hoşnut etmeyecek şeyleri söylemeleri.. Her şey o kadar belliymiş ki, o kadar saf kalbli olmama rağmen hep hissetmişim

Geç fark etsem neyse de , ben hep fark etmişim, sadece gücüm yoktu, başka bir dil bilmiyordum, başka bir dünya bilmiyordum, kendimi ifade edemiyordum.

Aslında ben yeter mişim kendime, ben kendimden vazgeçmeseydim yeterdi, kim vazgeçerse vazgeçsin benden , ben kendimden vazgeçmeseydim kafiydi. Kötülük yapan kötülük bulur biliyorum, kötülük yapmayan insan bile kötülük buluyorsa vay keyfiyeten kötülük yapanların haline.

Çok sevilmek, sevilmemek, aslında bunlar mesele bile değil. Evet sevilmedim lakin bu benim sevilmeyecek birisi olduğumu göstermiyor. Ya da başka birinin çok sevilmesi onun sevilmeye layık olduğunu da göstermiyor, mühim olan insanın kendini sağlıklı bir şekilde sevmesi, hepsi boş. Bana kötülük yapanların hangisi yanımda, çok şükür yanımda değiller, onları terk ettim, kendime şaştım, bu kadar kolay mıymış, bu kadar kolaymış. Saygısızlığı terk etmek, kullanılmayı terk etmek meğer ne kadar kolaymış.

Ha şöyle bir haksızlık yaptığım da oldu, travmalarım yüzünden bana iyilik yapanlara kötü davrandım, tersledim, yanlış anladım, ben de haklıyım, kötülük gören birisi nasıl ikna olsun ki iyi niyete, sevgiye, merhamete, insanlığa! Bazı kişileri de ben kötü insan haline getirdim ya da tepkisiz. Onlar da haklı tamamen olmasa da

Emin olmaya çalıştım daha doğrusu. Bir insan kullanmakta kötü bir davranıştır. Bir insanı sevdiğinden soğutmaya çalışmak, kötülemek, senin duygu hissettiğin birisine yürümesi kötü davranıştır. Sevdiğin insanın sana rol yapması, sen varken yorum yazamaması ve seninle takipleşmeyi bıraktığında arka arkaya yazması da kötü davranıştır. Size kendinize kötü, iğrenç, değersiz, korkunç hissettirmeleri kötü davranıştır. Duygularınızla oynanması kötü davranıştır. Sadece derdini anlatmak için sizi kullanması kötü davranıştır. Bu b*ktan insanlar ve davranışları günün sonunda kendinize "Ben bunu hak edecek ne yaptım?" dedirtiyorsa kötü davranıştır. Psikolojinin içine edip seni bir travmaya sürüklüyorlar umursamazca.