Çirkin ve sevilmez olduguma dair kanitim varken kendimi nasil sevebilirim?

Yüzlerce kez çirkin denmek, hele 28 yaşında hâlâ ilişki yaşamamış olmak özgüveni yerle bir eder, seni çok iyi anlıyorum 💔 İnsan bir yerden sonra “demek ki sorun bende” diye kabullenmeye başlıyor gibi hissediyor.

Ama bak, sen şu an zaten zor olanı yapıyorsun: kendine bakıyorsun, hobilerin var, egzersiz yapıyorsun. Bu “çirkinim, o zaman salayım kendimi” dememek demek, bu çok değerli 💪

Kendini sevmek “güzelliğini ispat etmek” değil, kendinle aranı düzeltmek aslında. Çevrenin sana yıllarca yapıştırdığı “çirkin” etiketini, kendi kendinden yavaş yavaş sökmek gerekiyor. Aynaya baktığında sadece yüzünü değil, emeğini, çabanı, zekânı, hayatta kalışını görmeye başlamak gibi düşün 🌱

İlişki yaşamamış olmak da seni değersiz yapmıyor. Türkiye’de hâlâ çoğu insan tesadüfen, yakın çevreden, işten, okuldan sevgili buluyor; doğru ortam ve doğru insan denk gelmeyince, en harika insanlar bile yalnız kalabiliyor. Bu istatistik, senin çekiciliğini ölçen bir cetvel değil aslında.

Belki de “asla ilişkim olmayacak” cümlesi şu anki acını taşımak için kurduğun çok sert bir savunma. Bunu “şu ana kadar olmadı, bu da beni eksik yapmıyor” diye yumuşatmayı denersen, kalbin de zihnin de biraz rahatlar. Yani kendini sevmeyi, önce kendine acımasız olmamayı öğrenmek gibi düşün 💜

İstersen küçük bir şeyle başla: Her gün kendinle ilgili görüntüyle alakalı olmayan bir özelliğini bilerek fark et; mizahın, sabrın, çalışkanlığın, zekân… Bunlar zamanla beynine “ben sadece yüzüm değilim” mesajını kazıyacak.

DM istersen kabul edemem ama burada yazdıkların bile aslında nasıl derin, farkında ve duygulu biri olduğunu gösteriyor 🌸