Insanin asli sorunu ne, neden hep daha fazlasini istiyoruz ve tatmin olamiyoruz?

İnsanda doyumsuzluk sendromu vardır, hep daha iyisini ister; bu bazen salt bir ilgi, güzellik de olabilir ya da maddi manadaki bir yetinememe.

Başarmak aslında anahtar kavramdır burada; çünkü hayalin doyumsuzluğunu tatmin edeceği alanı bu düşüncede bulur. Örneğin; burnunu beğenmeyen bir insan estetik olur, yeni hali çok güzel olsa bile o ayrıntıda bile noksanlık aramaya başlar.

Başarmayı bazen pozitif anlamda da kullanmayabilir, şans oyunlarından küçük bir miktar kazanır. Talih kuşu başıma kondu der ve hayali bu sefer daha fazlasıyla satın alır ve başarı mekanizması altında hayal mastürbasyonu yapmaya başlar; bu onun tatmin edici, ihtimali milyonda bir olan olasılığının doyumsuz başarısıdır.

İnsanın asıl sorunu sahip olmamak değil, yetinememek. Elimizdekine alışıyoruz, alışınca da onun değeri gözümüzde küçülüyor. Sonra bir tık fazlası olursa mutlu olurum diye düşünüyoruz. Ama o fazlası gelince de bu kez başka bir eksik buluyoruz.
Bence tatminsizlik biraz da kıyas yapmaktan geliyor. Başkasının hayatını, mutluluğunu, başarısını görünce kendi yaşadıklarımız yetersizmiş gibi hissediyoruz. Oysa herkesin yükü başka, ama biz genelde sadece vitrine bakıyoruz bir de insanın içindeki boşluk meselesi var. Eğer içimizde bir huzursuzluk varsa, onu para, ilişki, başarıyla doldurmaya çalışıyoruz. Doldurduk sanıyoruz ama aslında o boşluk yerinde duruyor. Bu yüzden hep daha fazlasını istiyoruz.
Kısaca benim düşüncem şu
Tatminsizlik dışarıda değil, içeride başlıyor. İnsan kendisiyle barışmadıkça, neye sahip olursa olsun hep bir şey eksik kalıyor.

Ev alırsın ardından araba gelir, sonra ev eşyaları değişir, sonra hadi bir yazlık, olmadı aaa arabanın modelini yükselteyim, dur yazlığa tadilat yaptırayım, çocukların okullarını daha iyi olan ile değiştirelim, hep bir değişim yarışı hep bir koşuşturma hep bir şeyler peşinde koşuşturmacalar, derken son 8 yıldır vazgeçtim, artık dünya işlerinin tamamen gereksiz ve şatafata duyarsız kalmayı keşfettim, Zira neticede 3 metre çukur 5 metre kumaş ile göçüp gideceğiz buradaki sınav bitecek ve gerçek sınav orada başlayacak, ta ki o amana kadar insanlık adına daha iyi şeyler yapma derdimdeyim.