Susup biriktiren mi, yukarıya havale eden mi yoksa ortalığı ayağa kaldıran mısın?

Vallahi ortamına göre değişiyor ya da ne sorunu çıktığına bağlı bu..

Mesela en çok sinir olduğum şeyi sevmediğim kisiden görürdem o zaman man benden korkun derim

Ama beni seven birisi haklı olarak söylenirse o zaman duymamazlıktan gelirim

Bazi durumlar var ya hakkını yasal yolla aramaya çalışın ama bu sana yetmez isten 1 de sen kendi yasani çizmek ama o zaman da başın belaya girecek o zaman Allaha havale ederim

Ama mesvur olmadıkça ortalığı ayağa kadirmam eğer kaldırırsam ve hatalı olduğumu hissedersem kendi affettirmeye çalışırım ama hatalı değilsem o zaman onu harcarım hiç acımadan..

Ama sevgililikte rahatsız oluyorsan biseyden bunu ona söylerim ya da uyaririm ama yapamaya ederse ya da yinede yapmak isterse o zaman çirkinlesirim maalesef.

Ben normal de iyi kalpli, konuşkan, arkadaş canlısı ve kendine güvenen birisiyim yani iyi birisi olarak sayılırım genelde ama bazı insanlar maalesef iyilik anlamıyor onlara anlayacağı dilden davranmak gerekiyor yani onlar gibi olmak gerekiyor.. Yani her zaman içn adamına göre muamele edecen herkese..

Umarım yardımcı olmuşumdur sorunuza efendim.. iyi akşamlar size

İnsan, rahatsızlık karşısında üç farklı yolun eşiğinde bulur kendini. Kimi susar; kelimeleri içine doğru çöker, her sustuğunda biraz daha ağırlaşır. Zamanla bu birikim, sessizliğin ardında görünmeyen bir fırtınaya dönüşür. Dışarıdan dingin, içeriden yorgundur.
Kimi, yaşananı kendinden yukarıya havale eder. Sorumluluğu bir başka iradeye bırakır; düzen bozulmasın, taşlar yerinden oynamasın ister. Bu yol güvenlidir belki, ama insanı kendi sesine yabancılaştırır. Söylenmeyen söz, sahibini terk etmez.
Kimi de sessizliği reddeder, ortalığı ayağa kaldırır. Haksızlığı yüksek sesle duyurur, rahatsızlığı görünür kılar. Bu cesur bir tavırdır; fakat ses yükseldikçe anlam bazen geri çekilir, haklılık gürültüye karışabilir.
Oysa insanı ayakta tutan, bu üç yolun arasında kalan dengedir. Ne susup tükenmek ne başkasına bırakıp silinmek ne de her şeyi yakıp yıkmak… Sözü taşıyabileceği kadar yüklenmek, doğru zamanda ve doğru yerden konuşabilmektir asıl güç. Çünkü insan, sesini kaybettiğinde değil; onu hoyratça harcadığında da kendinden uzaklaşır.