Birini severken başkalarına kör olabiliyor musun?

Sevdiğinde, dünya yavaşlar, bazen neredeyse durur. Kalabalıklar silikleşir, sokaklar boşalır, insanlar gölgelere dönüşür. Herkesin sesi uzaklaşır; yalnızca onun sesi çınlar kulaklarında, sadece onun varlığı dolup taşar ruhuna. Gözler başkasını görür gibi yapar, ama bakışlar kaybolur; zihin yüzleri tanımaz, sesleri ayıramaz. Çünkü kalp bir yere demir attığında, bakış da oraya tutunur. Sevgi, bir tür odaklanmadır: tüm ışık, tüm renkler ve tüm sesler bir tek noktaya akar. Başka güzellikler vardır, başka sözler vardır, başka eller uzanır ama insan onları fark edemez. Bazen bu körlük öylesine yoğundur ki, dünya varmış gibi görünür ama aslında yoktur; yalnızca o kişi vardır ve her şey onun etrafında dönmektedir. Ama bu körlük, bir kayıp değildir. Daha çok ışığın tek bir noktada yoğunlaşmasıdır; hayatın karmaşası bir an için anlam kazanır. İnsan, en parlak şeyi görebilmek için bazen diğer her şeyi karanlığa bırakır. Ve işte bu yüzden, aşk hem bir aydınlanmadır hem de geçici bir körlüktür; kalbin pusulası, dünyayı sadece sevdiği o kişiye yönlendirir.

Dünya yansa umrumda olmuyor
Ödemelerimi bile unutuyorum
Hiç bir iş yapasım gelmiyor varsa yoksa o
Değil ondan başkası sanki dünyada başka kimse yok gibi oluyor
Deli gibi divane gibi aşık olabiliyorum çok titizim o konuda
Ama yanlış ve yamuk yapılırsa asla ve asla da birdaha dönmem buz gibi soğurum

yaşadığımız kayıpların, ayrıldığımız insanların ve geride bıraktığımız tüm ânların benliğimizin inşasında müthiş bir payı vardır. yıktıkları kadar yapar, parçaladıkları kadar onarırlar. yaralarımız bize, hayata başka başka pencerelerden de bakılabileceğini öğretir.