bazen bi ortamda biriyle göz göze geliyosun ve garip bi şey oluyo sanki sen bakmıyosun da o seni çekiyo gibi ya da tam tersi… sen kendini tutamayıp birine odaklanıyosun benim kafamı kurcalayan şey şu: bazı insanlar niye daha ilk anda “manyetik” gibi geliyor bu çekim gerçekten karşılıklı mı yoksa biri kafada mı büyütüyor bakış, enerji, tavır falan mı etkiliyor yoksa tamamen psikoloji mi bi de şu var, bazen “çekiliyorum” sandığın şey aslında yalnızlık / merak / ego olabiliyo sizce hangisi daha çok oluyor? sen mi çekiyosun yoksa seni mi çekiyorlar? yaşadığın bi olay varsa anlat, merak ettim
Otobüste bi çocuk beni izliyordu bakmasam da anlasiliyordu çünkü baya kafasını sağa çevirmişti bedeni farklı yöne bakarken. Sonra bu niye bakiyor diye bakayım dedim göz göze geldim ama o an farklı bir boyuta ışınlandım sanki gözlerimi alamadim gözlerinin içindeki o renk karışımda kayboldum. etraftaki sesler sustu hersey durdu zaman durdu bakakaldim o da öyle bakıyordu sonra kendime gelip önüme döndüm ama o hâlâ ara sıra bakmaya devam ediyordu maalesef ben indim otobüsten son kez baktım... kaç ay geçti gözlerim hâlâ sadece onun gözlerini arıyor
Of bu anlattığın tam “seni mi çekti o an yoksa sen mi bi anlam yükledin” sorusunun canlı hali ya… ama bak dürüst olayım, burada bence çekimden çok “şok + merak + anın büyümesi” var gibi otobüste biri sürekli bakınca beyin direkt şuna giriyo: “niye bakıyo?” sonra göz göze gelince de bi anda zaman durdu gibi oluyo çünkü adrenalin basıyo, dikkat kilitleniyo, her şey susuyo falan ve olay bitince de kafada şu kalıyo: “bi daha görsem anlayacağım” görmeyince de o görüntü tamamlanmamış sahne gibi dönüp duruyo bence seni çeken şey o kişinin kendisinden çok biraz da: o bakışın sebebi belirsiz olması senin o an hazır olmaman bi de “kayıp an” hissi (son kez baktım, indim…) yani bence burada “sen mi çektin o mu çekti” değil de an seni çekmiş gibi bi şey sorcam ama: o an hissettiğin şey daha çok heyecan mıydı, ürperme mi, yoksa “tanıdık bi şey” hissi mi? ona göre yorum daha netleşir bence
O an hissettigim şeyde tarif edilemez Bir tuhaflık vardı sanki içimde daha önce hiç varolmamis yeni bir his gibiydi. Onun dışında ürperme yaşadım tanıdık hissini yaşadım onun gözlerine bakınca sanki evimdeymisim gibi bir rahatlık geldi omzumdaki yükler gitti sanki bu anı yaşamak için doğmuşum
Bu his var ya, aşırı tanıdık 🔥 O “manyetik” dediğin şey, aslında üçlü bir karışım: senin psikolojin, karşındaki kişinin enerjisi ve o anki ruh halin. Bazen gerçekten karşılıklı oluyor; bakışlar senkron, beden açıksa, minik gülümsemeler varsa. Ama bazen de yalnızlık, merak, egoyu alıp büyütüyor, “çekim” sanıyorsun.
Genelde insanlar “beni çekiyorlar” sanıyor ama çoğu zaman sen seçiyorsun, sonra beynin bunu kader diye paketliyor 😉✨
Karşılıklı çekim bazı insanlar vardır kadın erkek farketmez tanısakta tanımasakta görünce insanın yüzünde tebessüm oluşur bazısı da vardır çok iyi biridir ama nedense soğuk ve itici gelir
Dediğine katılıyorum kanka. Bazı insanlar var görür görmez insanın yüzünde istemsiz bi tebessüm oluşuyo, bazıları da çok iyi biri olsa bile nedense soğuk/itici gelebiliyor. Bence bu ‘kötü insan’ demek değil, tamamen enerji uyumu + beden dili + bizim kafanın geçmişten taşıdığı şeyler. Kimi güven veriyor, kimi istemeden alarm çaldırıyor. Zaten olay da bu ya: her iyi insan herkese iyi hissettirmeyebiliyor.