İnsan insanı her haliyle sever mi?

Bence hayır, insan insanı her hâliyle sevmez ve bu sevginin eksik olduğu anlamına gelmez. Gerçek sevgi, her davranışı onaylamak değil; kişinin özünü sevip bazı hâllerine sınır koyabilmektir. Çünkü herkesin karanlık, zor, incitici tarafları olabilir ve bunları görmezden gelmek sevgi değil, kendinden vazgeçmektir. Olgun sevgi “sen busun ve ben buna rağmen katlanıyorum” değil, “sen busun ama bu hâlin bana zarar veriyor” diyebilmektir.

Birini her hâliyle sevdiğini söyleyenler çoğu zaman ya kendilerini bastırıyordur ya da sevilme korkusuyla her şeyi tolere ediyordur. Sağlıklı bağda sevgi, anlayışla birlikte sorumluluk ve değişim isteği de içerir. Yani insan insanı bütünüyle kabul edebilir ama her davranışına razı olmak zorunda değildir. Sevgi sınırsızlık değil, bilinçli bir seçimdir.