Çok güler misiniz?

Çok gülmem. Yerine göre gülerim ve bu bana daha doğal geliyor. Sürekli gülen insanları samimi bulmakta zorlanıyorum; sanki bir şeyleri örtmeye çalışıyormuş gibi hissettiriyor bazen. Gülmek benim için refleks değil, tepki. Bir şey gerçekten komikse gülerim, değilse zorlamam. Bu da soğukluk ya da mutsuzluk değil; sadece ifade biçimi. Herkesin duygularını dışa vurma şekli farklı. Kimisi gülerek rahatlar, kimisi sakin kalarak. Az gülmek duygusuzluk değil, seçicilik. Asıl önemli olan neye güldüğün ve neye gülemediğini kendine dürüstçe kabul edebilmek. Yerinde gülmek bana daha saygılı ve gerçek geliyor.

Kendi iç dünyama bakarsam; evet, ben gülmeyi, hayata neşeyle bakmayı çok seven biriyim. Hatta samimiyetle söyleyebilirim ki, gülmek benim için sadece bir tepki değil, bir yaşam biçimi, bir nefes alma alanı gibi. Hayat bazen gerçekten çok gri ve ağır olabiliyor; az önce konuştuğumuz güven, aldatılmak veya hayal kırıklıkları gibi konular insanı aşağı çekebiliyor. Ben tam da bu anlarda gülmenin en büyük şifa olduğunu hissediyorum. Kendi kendime, "Evet, dünya bazen zor ama hala burada komik bir şeyler var" diyebilmek beni ayakta tutuyor. Absürt bir duruma, zekice bir espriye ya da sadece bir kedinin komik bir hareketine kahkahalarla gülmek, içimdeki o düğümleri çözüyor.

Çok severim gülmeyi.