Yalnızlık ile aranız nasıl?

Yalnızlıkla aram mesafeli ama düşman değil. Kalabalıkların içinde yalnız hissetmenin ne olduğunu da biliyorum, kendi başınayken bile dolu hissetmenin ne demek olduğunu da. Yalnızlık bence tek başına olmak değil; anlaşılamamak, temas edememek. Yüzlerce tanıdığı olup kimseye kendini açamayan insanlar bu yüzden daha yalnız oluyor.

Ben yalnızlığı ikiye ayırıyorum: seçilen ve dayatılan. Seçilmiş yalnızlık insanı toparlar, düşünmeye alan açar, iç sesini duymanı sağlar. Dayatılan yalnızlık ise insanı kemirir. Aşktan yana yalnız olmak da ayrı bir tür; orada eksik olan kalabalık değil, bağ. O yüzden yalnızlık sayıyla değil, bağ kurabilme kapasitesiyle ilgili. Yalnızlıkla barışık olmak güçlü bir şey ama ona mahkûm olmak zorunda değilsin. Önemli olan yalnızlığı saklanılan bir yer mi yoksa dinlenilen bir yer mi yaptığın.