Yalnızlık ile aranız nasıl?

Bazı zamanlar yalnız kalmak insanı ruhsal açıdan tedavi eder, en azından ben ettiğine inanıyorum. Bu ruhsal tedavinin ilacı de kamp yapmak. Ama öyle sahil kenarında falan değil, yüksek tepelerde, beşerî seslerin yankı yapmadığı bakir ormanlarda yapacaksın kampı. Doğayla iç içe kalacaksın bir süre. Kendini dinleyeceksin, yenileneceksin. Kimi insan 2 gün iletişimsiz duramaz, kimi insan ise 1 ay durabilir. En azından birkaç gün iletişimi kesip yalnız kalacaksın. Bu durum beni ruhsal açıdan onardığı için yalnızlıkla aram çok iyidir.

Yalnızlık Gerektiğinde Bazen Güzel Bir Şeydir Çünkü Karışan Olmuyor Şeref Yoksunlarını Görmüyor İnsan yani Şeref Yoksunları derken Boş insanın olmadığı yerde olmayı Diyorum 🙂 Ben Şunu Söyleyim Hayvanlar Zararlı Diyoruz Asıl Zararı İnsan Veriyor Çünkü Ne Şeref Yoksunluğu Var insandan geliyor Hayvan Düşünerek Saldırmiyor ki Yani düşünüyor Ama Ya Tehdit olarak algılarsa ya da aç olursa ya da içgüdüsel olarak yapıyor keyfi yapmıyor ama İnsan Keyfi bulaşıyor Sen bir Şey Yapmasan bile geliyor laf atıyor Saldırıyor En Aşağılık Varlıklik insanda Var Tabiki çoğu İnsan Zararlı Değil çok İyi temiz kalpli Hiçbir Zararı kötülüğü Olmayan İnsanlarda Var Tabiki Onlar İnsan gibi asıl insan onlar Şeref Yoksunları İnsan dahi olamaz bırak insanı hayvanlar bile daha değerli İşte Bu Yüzden Yalnızlık Güzel bir şey Ama Her Zaman Yalnızlık da Olmuyor Çünkü İnsanın Sosyal içinde olması lazım içine kapanabilir çünkü Yani kısacası Yalnızlık Bazen gerekiyor şart Bazen yalnızlık bazen Sosyal İkisi arasında Olmak en doğrusu Bence