Bir insan kendisi için her şeyi yapanı, geçmişte sorun yaşadığı biri için harcayabiliyorsa bu neyin göstergesidir?

Birine zaman verdim, emek verdim, yanında durdum.
Onu savundum, korudum, zor anlarında destek oldum.
Başkalarıyla yaşadığı sorunlarda bile “yalnız değil” dedim.

Ama işine gelince, geçmişte arkamdan konuşmuş, bana zarar vermiş biriyle samimiyet kurmakta hiçbir sakınca görmedi.
Bunu sorguladığımda ise suçlu ben oldum.

İnsan bazen şunu düşünüyor:
Demek ki mesele iyilik, emek ya da sadakat değilmiş.
Mesele kimin daha işine geldiğiymiş.

Sorum şu:
Bu davranış iki yüzlülük mü, vefasızlık mı, yoksa düpedüz nankörlük mü?
Yoksa bazı insanlar, kendisi için yapılanları çok çabuk unutacak kadar rahat mı?

19 Aralık 2025 Cuma 01.30