İnsan kendinden ne esirgenmişse onu başkalarına fazlasıyla sunmak mı istiyor?

ulan ne güzel soru bu!

insanın içindeki boşluk, bir çöl gibi kurak ve sessiz. o boşluk ne kadar büyürse, dışarıya doğru da o kadar fazla su bırakmak ister. fakat ne kadar çok su dökersen, o kadar çok su kaybedersin. verdiğin her damla, içinde eksik olanı arar, ama eksiklik hiç bir zaman tam olarak doyurulmaz.

dünyadaki her şey, içimizdeki o derin kuyunun yansımasıdır. ne kadar çok susuzluk hissedersen, o kadar çok su ararsın, ama suyu bulsan da o susuzluk kaybolmaz. belki de vermek, aslında almanın, kendini kaybetmek de, bulmanın yoludur.

bazen vermek, kendi gölgenden kurtulmaya çalışma çabası gibidir. insan, kendi karanlığını başkasının ışığında arar. ama ışık, ancak karanlıkla var olabilir. içindeki ışığı görmek için, önce karanlıkla yüzleşmen gerekir. ve belki de, gerçekten sunduğumuz şey, eksiklik değil, bir bütünlüktür. ama o bütünlük, ne zaman farkına varırsak, zaten bizden çok uzakta değil, tam içimizdedir.

Bazı insanlar var, yere göğe sığdıramazsın. Meğer herkesin altında ezilmişler.
Bazıları da hep verici… çünkü hayat onlara hep alıp gitmiş.

Yalnızlık vezir de eder, delirtir de.
Ama sen hâlâ dış görünüşle insan okuyanlardansan, bu mesaj sana ağır gelir.