Böyle bi hayatınız olsa psikolojinizi korur muydunuz?

“Sabah uyanıyorsunuz 10.30-11 gibi anneniz size kızıyor niye erken kalkmadın diye sürekli ama kendi de erken kalkmıyor, sürekli siz atanamadınız ve evlenmiyorsunuz diye sizi eleştiriyor. Her konuşmanıza kötü söz bulup karşılık veriyor. Yemek bile yiyemiyorsunuz doğru düzgün kaygıdan dolayı. Sürekli evin içindesiniz. Ders çalışmaya çalışıyorsunuz ama aklınız hep dağınık. 2-3 den önce uykuya dalamıyorsunuz. Aynı zamanda birçok korkunuz kaygınız var” Benim hayatım böyle. Sizce herkesin böyle dertleri var mı? Yani ben mi abartıyorum acaba? Psikolojim iyi değil çünkü iyi olmamasının sebebi benim hassaslığım mı yoksa bu yaşam şekli mi