İnsanın yaşam ile arasındaki pamuk ipliği dediğimiz şey umut mudur?

Hayır aslında herkes bence hayat koşullarını kabul edecek şekilde yaratılıyor ve eğer farklı bir durum varsa o bile seni başka bi yere taşımak için aslında ve bence bizim hayat planında kader planında rolümüz çok ama çok düşük bi pay çünkü insna doğduğumda hangi potansiyeldeyse o şekilde hayatta rolü odur çünkü ne kadar çakışırsa çalışsın belli bi zeka seviyesinde olamyaan kişi üniversitede istediği yere giremez ya da ne kadar çalışırsa çalışsın para kazanma kabiliyeti ya da rızkı neyse insnaın eline geçen o hatta güzellikte bile ne kadar bakım yaparsa yapsın isterse baştan aşşağı estetik operasyon yapsın özünde güzel çekici olmayan asla güzle olmaz dikkat çekmez

Bence insanın yaşamla arasındaki o pamuk ipliği gerçekten de umut… Çünkü bazen nefes bile umutla alınıyor sanki. “Artık ummayacağım” diyoruz ama içimizde bir yer var ya… Orası hiç söz dinlemiyor. Küser gibi oluyoruz hayata ama yine de bir kapı aralığı arıyoruz.

Belki bir haber, belki bir söz, belki de küçük bir ışık… Ne olursa olsun “yarın”ın bugünden biraz daha iyi olabileceğine tutunuyoruz. Ben neyi umut ediyorum dersen;

İçimdeki yorgunluğun bir gün hafiflemesini, kalbime iyi gelen insanların yolumu bulmasını… Ve ne yaşarsam yaşayayım içimdeki o küçücük ama inatçı umudun hiç sönmemesini. İnsan bazen sadece buna tutunuyor çünkü: Belki…dediğin o minicik ihtimal bile yaşatıyor.

Evet, bence tam olarak umut. Çünkü insan ne yaşarsa yaşasın, içinde küçücük de olsa “belki düzelir” duygusu varsa tutunmaya devam ediyor. Umut kesildiğinde her şey anlamını yitiriyor zaten. Hayatı sürdüren şey çoğu zaman ne para ne başarı, sadece o içten içe beklediğin iyi bir ihtimal oluyor. O yüzden umut gerçekten pamuk ipliği gibi; ince ama kopmadığı sürece güçlü.🙁