Merhametli misin? Sana yapılan haksızlıklara rağmen affeder misin?

Çok katmanlı benim merhametim. İnsanı tek bir özelliği ile yargılamam. İyiliklerini unutmam. Aklıma gelince kalbim yumuşar. İnsan olduğunu hata yapabileceğini düşünürüm yumuşarım. Ama yaptığı o hareketi hatırlayınca da sinirlenirim. Empati kurunca işler daha da çıkılmaz bir hale gelir. Fakat sonuca bağlarım o senin için zararlı ve yakınına yaklaşmayı haketmiyor derim. Şimdi olayı ilk yaşadığımda kırgınlık beni ağlatır. Biraz zaman geçer bakarım hayatlarına olduğu gibi devam ediyorlar birazcık bile yüzleri kızarmıyor o zaman içimdeki kırgınlık öfkeye dönüşür intikam alma hissi oluşur. Sonra zaman geçer yoluma bakarım o ateş söner. Ama gözüme gözükmesinler kafasındayım. Uzaktalar kötülüklerini istemiyorum. İyi olsunlar. Ama gördüğümde ve benzer şeyleri yaşadığımda tekrar merhametim kırılabilir. Bunun analizi çok zor. Fakat çok sevdiğim insanları sevmeyi bir anda bırakamıyorum. Soğumalar kızgınlıklar bazen anlık oluyor. Yine de ilkelerime sahip çıktığım için, bildiğim yoldan gittiğim için kendimle gurur duyarım. Omurgalı olmak önemli.

Merhametliyim ama akıllıyım da.

Kimse bana haksızlık edemez haksızlığı affetmek, haksızlığa boyun eğmek kesinlikle merhamet değil.

Bu, insanın kullanılmasına ve ezilmesine sebep olur.

Ben merhametimi kalbi güzel insanlara karşı kullanıyorum.

İnsanlara yanlış yapıp sonrasında affedilmeyi bekleyen uyanıklara değil.

Affetsem bile asla unutmam