Seni üzen insanları affeder misin?

Bir söz geliyor aklıma, "Allah günahları affetmişken siz nasıl oluyor da birbirinizi affetmiyorsunuz?"

Hem hadis-i şerifte şöyle buyrulmuştur;

"Allah rahmeti yüz parça halinde yarattı. Doksan dokuzunu yanında tuttu. Yeryüzüne sadece bir parçasını indirdi. İşte bu bir parça rahmet iledir ki bütün varlıklar birbirine acımaktadırlar. At, süt emen yavrusuna engel olmaması için ayağını o rahmet sayesinde kaldırır."
(Buhari, Edeb, 19)

Sahiden insan neden bu kadar merhametsizleşti bilmiyorum. Bazen kendimden bile utanır oluyorum. Öyle ki insanların yaptıkları gözümüzde büyüyor ve gelip geçici dünyalıklar yüzünden birbirimize kırılıyoruz. Böylece mesafeler açıldıkça açılıyor.

Aslan dahi evladına bakarken o yırtıcılığını hemen bertaraf ediyor..
Biz ise kardeşimize dahi affedici olamıyoruz.

Allah'ın merhameti sonsuzluğu kuşatmıştır;

“Bir kul bir günah işleyip de ardından -tövbe ve istiğfar ederek- bağışlanmasını diledi. Allah (meleklerine) şöyle dedi: 'Kulum; bir günah işledi, fakat onun bir Rabbinin olduğunu, hem günahları bağışladığını hem de ondan ötürü cezalandığını bildi… (Sizi şahit gösteriyorum ki), ben onu bağışladım.'”(Müslim, Tevbe, 29).

Ancak kul hakkı affedilmeyen günahlardandır. Bunun için insanların birbirini affetmesi, alçakgönüllü davranması gerekir.
Bize düşen ise üç günlük dünyada sevip sevmediklerimize karşı, kim olursa olsun affedici olmaktır.
Nitekim mümine yakışan da budur.

"Yeryüzündekilere merhamet ediniz ki, gökyüzündekiler (melekler) de size merhamet etsin." (Ebu Davud, Edeb, 66)

"İnsanlara merhametli olmayanlara Allah da merhametli davranmaz."
(Buhari, Tevhid, 2)

"Merhamet etmeyene merhamet olunmaz." (Bu- hari, Edeb, 27)

#Selâmetle 🙂

Affettim...
Hatta geçen gün, bu gidişle ölebileceğinden, ziyaretine gittim. Geçmiş olsun a...
Yoksa benimde kaç yıl içimde sönmeyen bir ateş oluyor du... Belki de zamanı ancak geldi, diyebildim, bilmeme rağmen...