İnsanın kalbindeki yük arttıkça, birikmiş bulutların vicdanın yükünü alması kolaylaşır mı?

Evet, kendinle yüzleşmekten kaçmak sadece korkaklıktan ibaret, soruyu iyi anlayıp yorumlayan harika bir görüş oldu.

Teşekkür ederim

Senin de, tekrar teşekkür ederim. Hoş geldin

Çok doğru, ne güzel yazdın. Teşekkür ederim 🙏

Sorumdaki özü tam olarak özetledin, aynen öyle teşekkürler

Gerçekten de öyle, evet; çünkü bu durum, insan psikolojisinin hem en tanıdık hem de en acı yanlarından biri bana göre. Bazı insanlar, kendi içlerinde taşıdıkları o ağır hatayı doğrudan yüzleşerek hafifletmek yerine, onu başkasının omzuna bırakınca vicdanlarının gerçek yükünden kurtulduklarını sanıyorlar.

Elbette, insan olabilen kişinin de vicdanı için yüzleşmek zorunda kalacağı bir neden olmaz

O bulutlara ben de bazen izin veriyorum ama ne kadar mazeretsiz şekilde kirpiklere iniyor o önemli

Yaramaz çocuk bazen çok yüz buluyor, haklısın; sonra pınar başında oturan bir adam olarak kalalım değil mi? :))

Zaman ve kendinle yüzleşmek, sorumun iki şifresi tam olarak bu

🙏 teşekkür ederim, iyi geceler Kelebek

Bulutlara selam olsun, sana da 🙏😊

Tabii ki, o sıkıntıları atmak için bazen bir buluta sığınırız ama her zaman o durum istediğimizi gerçekleştiremeyecektir

Ne yazık ki, çok yazarız

O kadar doluyum diyorsun, bunu yazayım istersen karala işte

Kişinin içinde biriken duygular bir eşik noktaya geldiğinde, artık onları taşıyamadığı için içsel bir fırtına kopar mı; bu fırtına da vicdanın üzerindeki ağırlığı bir şekilde hafifletir mi diyorum. Bu patlama, vicdanımın bana söylediği şeyleri gözyaşıyla kabul etmemi kolaylaştırıyor mu? demek istiyorum. Çünkü vicdan, duyguların boşalımıyla her zaman rahatlamaz; insan sadece kendine dürüstlüğünü kabul etmeyi başarabildiğinde rahatlar değil mi?

Mümkün değil, işte tıpkı yüzleşemeyip mazeretlerde dolaşmak gibi

Kişinin içinde biriken duygular bir eşik noktaya geldiğinde, artık onları taşıyamadığı için içsel bir fırtına kopar mı; bu fırtına da vicdanın üzerindeki ağırlığı bir şekilde hafifletir mi diyorum. Bu patlama, vicdanımın bana söylediği şeyleri gözyaşıyla kabul etmemi kolaylaştırıyor mu? demek istiyorum.

Çünkü vicdan, duyguların boşalımıyla her zaman rahatlamaz; insan sadece kendine dürüstlüğünü kabul etmeyi başarabildiğinde rahatlar değil mi?

Önemli değil, okuman bile yeterli 🙏 Teşekkür ederim

🌸

İçindeki düşünceler, dertler, sıkıntıları bulutluyoruz, kirpiklere yaşı indireceğiz :))

Neden sence, açarsan yazalım?

🥺 çünkü vicdan gibi bazı duygular da o yaşlarda kendini bulamaz, haklısın

Gözyaşların gözzzz jdks

Bilerek uğraşıyor 😂

Tabii olabilir öyle anlık yanlış algılamalar 🥳

Tabii ki, işte bu düşünceleri almak istiyorum ama ne yazık ki, ciddi bir soru sorduğum zaman alacağımız yorumlar bir elin parmaklarını zor geçiyor.

Dediğine gelecek olursak, bazen kalpteki yük o kadar artar ki, kişi artık bu yükle yaşamayı öğrenir veya kendini duyarsızlaştırır ve bu durumda da birikmiş bulutlar, vicdanın asıl yükünü ahlaki tam olarak alamaz; çünkü yük, vicdanı uyuşturmuştur değil mi?