Varoluşsal kriz nasıl geçer?

Kesinlikle öyle... Kendine bir amaç bulamıyorum, ne yapacağımı bilmiyorum bir şeyler yapmak isterdim ama her şeyin anlamsız geldiği anları sık yaşıyorum

Çözümü bilmemek zorluyor, iyi bir halde değilken böyle bir krizin içine de girmek çok zor, zamanında kendimi çok iyi tanımaya başladığım bir dönem yaşamıştım... Daha ne yapabilirim, yordu

Şu an o kadar bitkin hissediyorum ki anlayamadım 🥲 yapmayı en sevdiğim şeyi bile son zamanlar da birkaç kere anlamsız bulmuştum. Dediğini yapmak zor

Olabilirim 🥲 her şeyin böyle üst üste gelmiş olması... Hislerim falan anlaşılsın diye uzun uzun betimlemeler yaptığım halde yetmediğini hissettiğim halden, doğru düzgün yazamayan, yorulan birine dönüştüm

Bu halde bile illaki bir umudum var zaten yoksa şu an burada olmazdım sadece hayatımda ilk defa bu kadar umutsuzluğa düştüm, kendimi her çok kötü hissettiğim andan sonra umutla bakan biriydim. Bilmiyorum... Düzenli olarak yaptığım bir hobim vardı gerçekten çok severdim hala çok seviyorum ama... Egzersiz falan düzenli yaptığım bir süre de vardı ama bilmiyorum ilerlemiyorum gibi ve daha kötü oluyor gibi... Ne kadar umudum az olsa da bunlarında geçeceğini bilerek söylüyorum kendime ama bilmiyorum işte

🥲 teşekkürler, umarım...