Ve sabahları kimse sizi uyandırmadığında, geceleri kimse sizi beklemediğinde ve ne dilerseniz yapabildiğinizde, buna ne dersiniz?

Aslında çok doğru bir noktaya değinmişsin. Gerçekten de bu durum biraz insanın iç dünyasıyla ilgili. Aynı şartlar birine özgürlük gibi gelirken bir başkasına yalnızlık gibi gelebiliyor. Bence burada belirleyici olan şey, insanın kendisiyle ne kadar barışık olduğu.
Özgürlük dediğimiz şey sadece kimsenin aramaması değil; o sessizlikte huzur bulabilmek. Eğer insan o sessizlikte kendini eksik hissediyorsa yalnızlığa dönüşüyor, ama kendiyle iyi anlaşabiliyorsa o zaman özgürlük oluyor.
Belki de dediğin gibi çoğu zaman “özgürlük” diye başlıyor ama zamanla ruh haline göre şekil değiştiriyor. Ben ise artık bunu daha çok bir iç huzur meselesi olarak görüyorum. Yanlış bir bağın olmaması bazen en büyük özgürlükmüş.