Kendimize bu kadar yakınken, neden kendimize bu kadar yabancıyız?

Bazı şeyleri kendimizden değil başkalarından yaşamaya çalışıyoruz. Yani başkalarını oldurmaya çalışmakla meşgulüz. Kafa meşgulse hayatta meşgul olur. Hayat bir süreçtir. Kendimizden başlatır istek baskaalri ile süreç devam eder. Yoksa her şeyi erteleriz kendimiz adına.

Başka hayatların güzel görüntüsü üzerinden huzuru ve mutluluğu arayanların nereye vardığını veya gittiği yolun sokağında nereye çıktıklarını görüyor ve görmeye devam ediyoruz.
O tarz kişilere acı ile mutlu olanlar diyorum.
Hani zamanında kendine faça atıp bunu göstererek bundan zevk aldığını söyleyenler varya işte onlar.
Kendi yolunu çizemeyen veya çizmeye cesareti olmayanlar başkaları tarafından yazılan senaryoyu doğru sayanlardır.
Buna da utanmadan kader derler.