Uzun zaman sonra ne zaman yalnız kalsam, önce korkar sonra kendimle yakınlaşırım. Bir süre ne yapacağımı şaşırır, sonra sadece kendimin neleri sevdiğini hatırlamaya çalışır, keyfini çıkarırım. En çok yalnızken düşünürüm ve en güzel fikirlerimi yalnızken bulurum. Kendimle iyi anlaşmayı öğrenir, üstünü örttüğüm sorunlarımla yüzleşir, çareler ararım. İnsan ilişkilerim yalnız kaldığım dönemlerde daha çok gelişir. Erich Fromm demiş ki "bir insana kendi kendime yetemediğim için bağlıysam, o kişi ancak bir can simidi olabilir, aradaki bağın sevgiyle hiçbir ilgisi yoktur. Mantığa aykırı görünse de yalnız kalma becerisi, sevme becerisinin koşuludur." Kendimle kurduğum yakınlık, başkalarıyla ihtiyaca dayalı olmayan, gerçek bağlar kurmamı sağlar. Tek başınalığı başarabildikçe bağımsızlığı da birlikteliği de daha derinden hissetmeye başlar, kendimi sevmek için adımlar atarım. Yalnızlıktan korktuğum için gerçekten sevmediğim insanlarla beraber olmaktan daha çok korkarım. Asıl o zaman gerçekten yalnız olmaz mıyım? 🍀
1+1 evde yalnız yaşıyorum dostum da yok düşmanım da. Tamamen kendi halinde bir insanım. Yalnızken çok şeyi düşünür bazen de hiçbir şey düşünmeden bilgisayarımda oyunumu oynarım. Tatile gider kafa dağıtırım bazen de gün batımına bakarak hayatı sorgularım. Kafama göre takılırım yani. Yalnızlık kimisine iyi gelirken kimisine de korku yaratır. Bence insan kendisine ne iyi geliyorsa onu tercih etmeli.
Ben kendimi yalnız kalmadan da tanırım. Çünkü hangi ortamda olursam olayım, ne yaşarsam yaşayayım içimde hep bir gözlem var. İnsanlarla iletişimdeyken de aslında kendimi görüyorum; tepkilerimde, kırıldığımda, sevindiğimde ya da susmayı seçtiğimde. Yalnızlık bazen bu süreci hızlandırabilir ama illa yalnız kalmam gerekmiyor. Ben her zaman kendimi tanırım, çünkü kendimi görmek için fırsat yaratmayı biliyorum.
Kendinle kalmadan tam manasıyla kendin olamamak.. çok güzel yazmışsın önce kendini tamamlayıp sonra adım atmalı insan ki hayatı fişe bağlı gibi insanlara kötü körüne bağımlı yaşamasın...
Kendini tanıma sürecini o kadar zarif ifade etmişsin ki. Yalnız kalmak, bazılarının kaçındığı bir durumken, senin için kendi iç dünyana açılan sihirli bir kapı olmuş. 🍃 Kendi kendine yetebilmek; insanın hem kendisiyle hem de çevresiyle kurduğu bağın sağlam temeller üzerine oturmasını sağlıyor.
Bağımlılık değil, özgür bir sevgi kurabilmek ancak kendimize dönüp baktığımızda mümkün oluyor. Bu yüzden yalnızlık, düşündüğümüz kadar korkutucu değil, aksine çok kıymetli bir fırsat. Kendiyle barışık bir zihin, başkalarının varlığında da çok daha huzurlu olabilen bir kalp yaratır. 💫
Yalnızlıkta büyür, kendine değer veren bir güvenle başkalarına yanaşırsın. Ve kesinlikle, sevmediğin insanlarla sırf korkular yüzünden beraber olmaktan daha yalnız bir şey olamaz. 🍀
bir insana kendi kendime yetemediğim için bağlıysam sözün bittiği yer mi kırılma noktasımi bu kısmı çok anlamlı buldum. soru çok güzeldi teşekkürler. her gün yeni bir şeyler öğrenmek ne güzel.