Neden bazen çok yakınımızdakini bile görmekten aciziz?

Mutluluğu hep uzaklarda arıyoruz.

Sanki bir gün, bir yerde, bambaşka bir hayatın kapısını çalınca bulacakmışız gibi.✨️

Ama gerçek çoğu zaman sessizdir.

Gösterişsizdir.

Yanı başımızda durur, içimizi incitmeden bekler.

Biz ise gözümüzü ufka dikeriz.

Daha büyüğü, daha coşkusu, daha film sahnesi olanı isteriz.

Ama dibimizdekini biz alıştık diye görmüyoruz.

Hep daha parlak olanı, daha büyük olanı, daha uzak olanı istiyoruz.

Belki doğru insan çoktan geldi.

Belki bizi çoktan sevdi.

Belki de biz, onun gözlerinin içine bakmayı hiç denemedik...😔

Yakını görmemek, insanın en eski körlüğü.

Ve en korkunç olanı da uzak sandıklarımızı ararken, yakınımızdakini kaybediyoruz...😔😪

Neden bazen çok yakınımızdakini bile görmekten aciziz?

...

Tıpkı benim küçük yaramazımı evin her köşesinde ararken yanıbaşımda bulmam gibi 🙃🥰🐈

Neden bazen çok yakınımızdakini bile görmekten aciziz?
Neden bazen çok yakınımızdakini bile görmekten aciziz?
Cevapla