Unutmak iyileştirmek midir, yoksa sadece acının adını değiştirmek mi?

Bazı insanlar gider, ama gözleri arkada kalır; ayrılık kapıdan çıkar, ama merak eşiğin üzerinde unutulmuş bir gölge gibi kalır. Belki de o yüzden dokunur profiline… Bir adım atmadan, bir kelime söylemeden, sadece uzaktan yoklar seni.
Bazen bir “stalk”, insanın itiraf edemediği duyguların sessiz bir feneridir:
“Orada mısın?” diye fısıldar.
“Ben gittim ama içimde bir yer hâlâ sana dönük.”
Belki içindeki boşluğu ölçüyordur; belki kalbine sinen pişmanlığın ağırlığını tartıyordur.
Belki de unutmuş gibi yapmanın çok daha zor olduğunu yeni anlamıştır.
Kimi bakışlar geri dönmek için değildir;
İnsanın kendine yenildiğini kabul edemeyişinin küçük bir kıpırtısıdır.
Kimi bakışlar ise bir umut kırıntısıdır:
“Fark et… ama yine de ilk adımı ben atmayayım.”
Ayrılık aslında kopmak değildir; iki ruhun birbirine değdiği yerlerde bıraktığı ılık noktanın yavaş yavaş soğumasıdır. O da belki o sıcaklığın tamamen kaybolup kaybolmadığını yokluyordur.
Ve sen…
Belki de bu küçük izlenin ardında, söyleyemediği bir cümleyi
ve söylemeye cesaret edemediği bir dönüşü hissediyorsun.

Eski sevgililer bazen “stalklamak” ile aslında kendi geçmişlerine, kendi kaybettiklerine dönmeye çalışır. Bir yandan seni hâlâ merak eder, bir yandan da kendi içindeki eksikliği, kaybı ölçmek ister. Senin bildirim alacağını bilmesine rağmen bakması, bir tür kendini gösterme ya da hâlâ bağının olduğunu hatırlatma isteği olabilir.
Bir de, senin söylediğine göre bu iş yerinden bir hesap üzerinden bakılmış. Bu, aslında onun doğrudan sana değil, belki de kendi merakına ya da “senin hayatını hâlâ takip edebiliyorum” duygusuna yönelik bir hareket. Arkadaşını fark etmesi durumu karmaşıklaştırıyor: belki bakmak istedi ama gizlenmek zorunda kaldı.
Edebi bir bakışla söylemek gerekirse:
O kişi, geçmişin gölgesinde dolaşıyor, senin ışığına bakıyor ama kendi karanlığında kayboluyor. Stalklamak, çoğu zaman sadece kaybettiği şeyi görmek değil, kendini hâlâ o hikâyenin içinde hissetmek…

Bazen bir stalk, bir işaret gibi görünür…
Sanki kapısı örtülmüş bir geçmiş, aralıktan tekrar nefes almaya çalışıyormuş gibi.
“Beni fark et” demeyen bir sözsüz çağrı, sessizce çalan bir zildir.
İnsan o an düşünür: “Bu bir dönüş mü, yoksa sadece gölgesini hissettirmek mi?”
Ama unutma…
Her sessiz adım samimiyet taşımaz.
Kimi bakışlar özlemi anlatır, kimiyse sadece egosunun yankısını duymak ister.
Stalk bazen meraktır, bazen alışkanlık, bazen de oyunun bir parçası senin içini hareketlendirsin, sen adım atasın diye atılmış küçük bir taş.
Asıl mesele onun ne yapmak istediği değil.
Senin kalbine ne yaptığıdır.
Eğer bu hareket seni huzursuz ediyorsa,
belirsizlikten örülmüş bir ip gibi boynuna dolanıyorsa,
o zaman bu bir işaret değil—yalnızca geri dönmeye cesaret edemeyen birinin gölgesidir.
Ve gölgeler, yanında durmaz.
Sadece ışığı keser.

Açık ve net bir şekilde sor. Amacın ne diye?

Niye bu kadar takıldın bu konuya? Bırak artık peşine düşme.

Toksik bir durum.

Sağlıklı bir iletişim yolu değil.