Kalbinle mantığın arasında kaldığında ne yapıyorsun?

Kalp/mantık çatışması aslında tam bir içsel açmaz. Çünkü ne kalbi susturabiliyorsun, ne mantığı kandırabiliyorsun. Kalp “şu tarafa git” derken, mantık “tamam ama düşünmeden nasıl gideceğiz?” diye soruyor. Hangisini seçsen diğeri içeriden “peki ama…” diye dürtüyor. E ne yapmalı ikisi arasında ortak bir yol bulmalı. Kalbe yön gösterme görevini, mantığa da adım atma görevini verdiğinde, hem kalbi hem mantığı kısmen ikna eden, en iyi mümkün olan yolu seçmiş oluyorsun. Hadi hayırlısı.

Vicdanımla düşüncem arasında kalırsam civdanım derim. Kalbimle mantığım ise olaya göre değişir fakat sevgi tarzı bir şey ise kalbim derim

Konu hala taze ise kalbin ağır basar ama üzerinden zaman geçtikte mantığın öne çıkar.
İkisi arasında kaldığın zaman yapılması gereken ilk ve tek şey durmak ve beklemektir.
Zaman sana doğru seçimi yaptıracaktır.

çok düşünmeden o an içimden geleni seçiyorum...

ve sonrasında çoğu zaman da pişman oluyorum...

ama ne yapayım.. ben böyleyim😏

Direkt kalbime yöneliyorum. Mantıkla kalbin arasinda kalacak kadar ilerlemişse olay o işin mantığı kalmamıştır demek.

Önceden kalbimin sesini dinlerdim ama artık mantığımı kullanıyorum.

Duruma göre en son iki yıl önce mantığımı seçtim hala acısını çekiyorum

Kalbimi seçince yara alıyorum ben artık duygularımı kapattım mantık diyorum