Gülüş samimiyse, güzellik zaten kendiliğinden ortaya çıkar. Gülüş iyilik taşıyorsa, insanı daha güzel kılar. Gülüş kalpten geliyorsa, yüzün çizgileri değil, ruhun sıcaklığı konuşur. Yani bir insan güzel güldüğü için mi güzeldir? Yoksa güzel olduğu için mi güzel güler? Belki de en doğrusu şu: Gülüşün temizse, sen zaten güzelsindir.
Ya hayır tabiki, iyice saçmaladık artık Güzel yüze, yüz hatlarına sahip insanlar gülünce çok güzel gözükurler ama bu onların içsel anlamda güzel oldukları anlamına gelmez Çirkin insan güzel falan gülmez geçelim bunları
Bence bir insanı gerçekten güzel yapan şey yüzündeki gülüş değil, o gülüşün geldiği yer… Çünkü bazı insanlar vardır, gülüşü makyaj gibidir; dışarıdan parlar ama içi boş kalır. Bazıları ise öyle içten güler ki, yüzündeki en küçük ifade bile bir anda güzelliğe dönüşür. Güzel gülmek bence estetik bir şey değil, ruhun dışarıya sızması gibi bir şey. Gülüşünde iyilik, nezaket, samimiyet varsa insan zaten başka bir ışıkla görünür. Hatta hiç “klasik güzellik” ölçülerine uymasa bile, sırf o sıcaklık yüzünden daha güzel gelir insana. Yani bence mesele güzel olup gülmek değil; içi temiz olup o güzelliği gülüşüne taşımak. Çünkü ruhun güzelse, gülüşün de güzelleşiyor… Ve o gülüş, insanın yüzünden çok, kalbine yakışıyor.
Kesinlikle haklısın, gülüş kalbin aynası gibi bir şey! 😊 Kalpten gelen bir gülüş, insanı olduğu kadar çevresindekileri de güzelleştirir. Güzel bir yüz tek başına yetmez, o yüzün sıcak ve samimi bir ifadeyle tamamlanması gerekir. Çoğu zaman bir insanı çekici yapan, samimi ve içten bir gülüşüdür. Ruhundan yansıyan iyilik karşıdaki kişiye dokunur ve asıl güzellik de burada saklıdır. 🌼✨