Ayrılık acısı hiç yaşadınız mı?

Doğum günü haftam dı nişanlanmak üzere olduğum ve 2 ay içinde evlenme kararı aldığım aşık olduğum adam ile nadir sürtürşmelerimizden birini yaşamıştım,1 buçuk aylık bir uzaklık vardı görüşememiştik böbrek rahatsızlığı sebebi ile o süreçte onsuz kalmak psikolojimi tetiklediği için en ufak birşeyde şüphelenip annesini arayıp çaktırmadan bilgi alıyordum evde mi diye,2-3 kez bu tekrarladı, erkek kardeşini telefona istediğimde antenleri yerinden oynamıştı ama ben ayrılmak isteyeceğinihiç düşünmemiştim çünkü bana çok aşıktı, bu evlilik arefesinde istediğimiz bazı şeyler de yolunda gitmeyip önümüze engel çıkınca 1 gün yazmadım, tam doğum günümde o da yazmadı, ertesi günü barışırız diye umdum çıkıp evime geldi konuşmak için ve yapamadığını ayrılmak istediğini söyledi sebeplerini saydı evlilik arefesinde bu davranışlarım onu ürkütmüş, aslında böyle bir karakterim olmadığını biliyordu ama o anın stresi mi retrodan mıdır nedir ayrılma isteği beni mahvetti ağlamaya başladım özürler diledim öleceğim sandım resmen, kafam kazan gibi ateş gibi oldu. Bir hayli uğraş verip izah etmeye çalıştım sonra oda pişman oldu ağladık ikimizde sarılıp. Çok kötüydü, ertesi günü çok pişman oldu ayrılık kelimesini söylediği ve beni ağlattığı için. Allah düşmanıma bile vermesin bu duyguyu hayatınızın tamamı oluyor ve elinizden kaymak üzere aman evlerden ırak. Şükür şimdi.

Yaşadım evet, hemde ayrılmadan. Eşimin kötü bir huyu vardı. Yeni evliyken en ufak kavgada iyi o zaman boşanalım demesi gibi… Ayda bir falan hep aynı hikaye, aynı tehdit… iki gözüm iki çeşme…ta ki benim canıma tak edene kadar. Günlerden bir gün yine aynı, üften püften tartışma, bizim ki yine boşanalım dedi. Tamam dedim ve…. bitti! (Ayrıntılara girmeyeceğim) Tabii ki boşanma falan olmadı 😂 Bir daha da boşanma kelimesini duymadım 🤣🤣