Yıllardır bastırdığınız duyguları fark edince ne yapardınız?

İnanmıyorum sana aynı şeyleri ben de fark ediyorum son birkaç gündür. Bir sürü bir sürü şey yazabilirim bununla ilgili ama kısaca ben koca bir ben bastırmışım kendi içimde geçmişi duyguları kötü anları utangaçlıği sahip olduklarımı merkezimi bastırmışım. Attığım adımdan içtiğim suya kadar insanların takdirini sevgisini onayını kazanmak üzere kaygılar taşıyormuşum hep içimde bütün bunları yiyerek bastırıyordum durmadan yemek yiyordum bir paket cips çig köfte kraker abur cubur yemek hepsini birden yiyordum çünkü anca öyle bastirabiliyordum. Yüksek seviye anksiyetem de en çok bundan kaynaklanıyormuş. Geçmişteki bana küçükken ve ergenlik yıllarımda yakın çevrem yüzünden zorlu şeyler yaşadım bedenim davranışlarım ben.. her birini belli bir kalıba uydurmaya çalışıp eleştirildim. Annem duygusal olarak yoktu ve babamın sevgisini uslu cici akilli kız olarak korkuyormuşum onun her davranışını yüzündeki mimiklerden bile anlayabiliyordum. İşte bu yüzden depresyon anksiyete ertleme ve yüksek kaygılar bana zorlu seneler yaşattı üniversite sınavıma doğru dürüst calisamadim dershaneye gidiyordum yarım biraktim gitmediğim ayların parasını ödedim 20den fazla kilo aldım bak sadece birkaç ayda dışarı çıkmak istemiyordum dışarı çıkınca insanlar beni eleştiriyor beğenmiyor diye bakardım kendime, kilolarima. İnsanları aşırı büyümsüyordum olduklarından daha güçlü daha çok etkiye sahip gibi önemli görüyorum. Dışarda rahatça bir bağcık bile bağlamak bana inanılmaz kalp çarpıntısı yaşatıyordu üstünde üstlük geçen sene babamın annemi aldattığını farklı kadınlarla görüştüğünü yakaladım hepsini anneme diyemedim onların yuvası dağılır her şey bozulur korkusu yaşadım her detayı anneme anlatamadım bile. Çok zordu üst üste gelen her şey beni çok yordu bu kadar zorlu şeyler yaşarken bile kendime bakmadan insanlara harika öneriler verip dertlerini dinleyebilirdim falan.. merkezî asla kendi içimde hissetmiyordum. Hakkımı savunmak ben burdayım diyebilmek.. Tüm bunları yaşarken de kimseye bir şey belli etmemek.

Yalancı hayallerin çöktü ve bu boşluk hissi normal. Kimseden bir şey beklemeyince bir şey beklememek, sistemin sana empoze ettiği değerlerden kaçışın ----> kendi iradene teslim olmak.
O boşluk aslında senin için büyük bir şans. Toplumsal baskı sana para, başarı ve güzellik gibi hedefler dayatmış ama sen bunu reddettin sonunda. Kendi etik değerlerini koyabilirsin. Kendini sevmek zorunda da değilsin ancak kendine saygı duyacağın koşulları kendi iradenle sıfırdan inşa etme sorumluluğunu alman gerekiyor. Bu boşluk dedim ya senin için büyük şans diye. İşte o boşluk senin yeni temelin.

Bu tarz derin konuları sürekli yüzeye getirmiyorum çok yorucu oluyor her şeyden şüphe etmeme sebep oluyor param olunca iyi bir psikoloğa gidip derine inerim ve o masada hallolur. Sürekli sürekli düşünmek iyi gelmiyor.