Duygusal sorun ve ruhsal sıkıntıların ne kadarı yaşanmamışlık üzerine ve ölüm korkusuna bağlıdır?

Evet aslında tamda sorumun teması olan O; derin noktaya dokundun SaıDilber...
bende tam olarak anlatmak istediğim konulardan en önemlisi buydu
Evet bir insanın yaşama başlama ve doğduktan sonraki hayat hikayesi doğduğu gün başlamıyor...
Bu konuda uzun bir cevap yazmam gerekiyor ve yazacağım

İnsanın hikayesi, doğduğu gün değil...
Taa..
kalbin ilk atışından bile önce başlıyor.
Bir sperm, bir yumurta…
Her biri iki ayrı insanın bedensel ve ruhsal halinin bir ürünü.
ve bu hücreler hangi ruh haliyle bir biri ile buluştu ve döllenme oluştu?
Mutlulukla mı, huzurla mı?

Yoksa öfke, stres, umutsuzluk ve sevgisizlik, isteksizlik, arzsuz, beğenisiz... vs vs
olumsuz kötü senaryolar içinde mi?

Bugün ki bilim artık bu konuların önemi biliyor ve söylüyor...
"İnsan sadece genlerle değil, duygularla da şekillenir."
Anne ve babanın o anki ruh hali, hormonları, korkuları, sevgisi veya sevgisizliği…

Hepsi, o küçük hücreye bir iz bırakıyor...
Ve hepimiz hayatta o izleri bir ömür boyu taşıyoruz ve genetik olarak silinmez bir halede nesilden nesli aktarılıyor ve şayet bu artırımlar yaşananlar ile daha da şiddetli olmuş ise sonuçlar da bu yönde değişiyor...

Ve ortada böyle bir birliktelkten sonra...
Döllenmiş yumurta rahme ulaştığında oraya rastgele tutunmaz.
Rahim, duygusal bir organ gibidir...
Annenin iç dünyasıyla birlikte karar verir...

Eğer anne huzurluysa, rahim duvarı yumuşar, kan akışı dengelenir, hormonlar sevgiyle çalışır ve yumurta seçimi buna göre yapar...

Ama eğer anne öfkeli, kaygılı, kırgın, ya da stres altındaysa; rahmin kimyası da değişir...

O zaman tutunmak bile bir mücadeleye dönüşür.
Bazı insanlar, daha doğmadan önce hayata savaşarak tutunurlar.

Ve o savaş, doğumla bitmez...
Kimi annesinin korkusunu taşır, kimi babasının öfkesini...

Kimi de o evdeki yoksulluğun, sevgisizliğin gölgesini…
Sonra insan bümeye başlar...
nedenini bilmediği bir boşluk, bir eksiklik hissi yaşar içinde...

Sanki kendi hayatını değil, başkalarının yarım kalmış hikayesini sürüklüyordur...

Bunun adı “yaşanmamışlık.”
Bazı insanların içindeki o bitmeyen boşluk, aslında annesinin yaşayamamışlığının devamıdır...

Ve “ölüm korkusu” dediğimiz şey, belki de o ilk tutunma anındaki hayatta kalma refleksinin yankısıdır...

Yani korkularımızın bir kısmı, henüz nefes almadan önce kodlanmıştır içimize...

Toplumun bir başka yüzü ise bu hikayeyi daha da derinleştirir...

Ne yazık ki birçok çocuk, bilinçsizce kurulmuş evliliklerin ve hesapsız arzuların ürünüdür...

Evlilik borçla, çocuk “oldu bir kere”yle olur...
Ne sevgiye ne güvene dayalı bir başlangıç…
Sadece “olsun hadi bizinde bir çocuğumuz yavrumuz olsun” denmiş bir hayat...
Tabiki kısmet ne getirir bunu biz bilemeyiz her şey olumsuz diye illa olumsuz olacak diye bir kuralda yok ama biz göörünen, yaşanan ve bilinenler ile bilimsel ihtimaller üzerinden bahsediyoruz.

Sonra da doğan o masum can, o evin stresinin, korkusunun, umutsuzluğunun mirasçısı haline gelir.

Yani sorunlar bazen çocuk doğduktan sonra değil, daha döllenme anında başlar.

Bir kadının bedeni, ruhuyla birlikte karar verir yeni bir canlıya yer açmaya.

Eğer ruh yorgunsa, beden de savunmadadır.
İşte o yüzden bazı insanlar, daha anne karnında “yaşamla ölüm arasında” bir belirsizlik hissiyle yoğrulur.

Bu sadece biyolojik bir mesele değildir; aynı zamanda varoluşsal bir sorudur...

“Bir insan ne kadar kendi hayatını yaşar,
ne kadar başkalarının gölgesinde doğar?”

Belki de birçok ruhsal sıkıntımızın, kaygımızın, hatta ölüm korkumuzun bir kısmı,
bizim değil, bizden önce yaşanmış hayatların mirasıdır.

Kısacası SarıDilber
bazı hayatlar doğumla başlamaz,
bazı korkular da ölümle bitmez.

İnsan sürekli nefret söyleri ile şikayet ettiği bu hayyatan kopmak istemiyor... Öyle bir an varki tıpkı şu video daki küçük köpek gibi :D :D :D
youtube.com/shorts/lghFQ030p4A?si=ebvL5_rvfD1jayUI