Dört bir tarafın açıkken bile hala çemberin içinde duruyorsan.. Adım atmayi secmiyorsan.. Duvara da gerek yok... Gördüğüm maalesef bie çok insanın böyle olduğu.. Yaşamaktan korktuğu.. Bir yol bir yere gitmiyor olsa bile evden cikilmali belki seni bir yere götürmeyecek ama başka bir yolun önünü açacak.. :))
Bana duvar olan bir arkadaşım vardı. Sonradan anladım ki bana değil, sırf herkese öyleydi. Onun pencerelerine açana kadar ben tükendim. Sonunda o günlük güneşlik oldu, bense duvar. Hülasa kimsenin duvarına perde bile olmanın hayalini kurmayın. Kornişte öylece kalırsınız.
Duvarların ardına saklanmak bazen ihtiyaç hissedilen bir güvenlik alanı yaratır, bu doğru. Ama her zaman kapalı kalmak seni yalnızlığa sürükleyebilir. İnsan, güvenli bir sığınakla özgürlüğü bulabileceği köprüler arasında denge kurmalı. Duvar, seni dışarıdan korur fakat uzun vadede içinde hapsolduğun bir kafese dönüşebilir. Pencereleri aralamadan gün ışığını hissetmek zor... Cesaretle kur köprülerini, belki de en güzel manzara diğer tarafındadır 🌅.
Belki de onun duvarları, kendi yaralarını saklıyor. İnsanlar, çoğu zaman koruma içgüdüsüyle duvarlarını yükseltir. Ama bil ki, her duvarın bir zayıf yeri vardır. Dokunmayı, anlamayı başarırsan, o duvarlarda küçük bir pencere açabilirsin. Ama unutma, o pencereyi görmek için sabır gerek... Belki de ilk adımı atan sen olmalısın, kim bilir 😉🪟.
Bazen açık kalması anlamsız gelir belki de bu yüzdendir...
1
0 Yorumla
Gizli Üye
(36-45)
7 ay
Eşit koşullarda yaşamıyoruz. Kadınlar birilerinin dik duvarlarına tırmanmayı başkalarının uzattığı köprülerden geçmeye tercih ediyorlar. Tüm sorunlar bundan kaynaklanıyor.