Tahammül sınırlarınız dolduğunda ne yaparsın?

Tahammül sınırlarım dolduğunda içimde bir şeylerin biriktiğini, yavaş yavaş kaynamaya başladığını hissediyorum. Sanki içimde sessiz ama çok güçlü bir yanardağ var ve patlamamak için kendimi zor tutuyorum. Önce susuyorum, çünkü o anda ne desem yanlış anlaşılır gibi geliyor. Kırılmakla kırmak arasında ince bir çizgide gidip geliyorum. Sonra düşüncelerim karmakarışık oluyor, kalbim hızlanıyor, nefesim daralıyor. O anlarda aslında bağırmak, her şeyi içimden olduğu gibi dökmek istiyorum ama çoğu zaman kendimi tutuyorum, çünkü patladığımda geri dönüşü olmuyor. Bir yanardağ gibi hissediyorum gerçekten; dışarıdan sakin, ama içimde sürekli bir şeyler fokurdayıp duruyor. İnsanlar genelde sadece yüzeyimi görüyor ama içimde neler döndüğünü bilmiyorlar. Her şeyi içime atıyorum, sabrediyorum, görmezden geliyorum ama bir noktadan sonra artık taşıyamaz hale geliyorum. O zaman sessizliğim anlam değiştiriyor artık sakinlik değil, dolup taşmak üzere olan bir sessizlik oluyor. Ve o patlama geldiğinde, o an biriken her şey bir anda dışarı çıkıyor. Bazen gözyaşıyla, bazen öfkeyle, bazen sadece uzaklaşarak. Sonra içimde büyük bir yorgunluk kalıyor; sanki bütün enerjimi o patlamayla birlikte kaybetmişim gibi.

Tahammülüm tükendiğinde aslında sadece kırgın olmuyorum, aynı zamanda üzülüyorum. Çünkü o hale gelene kadar hep iyi niyetle, hep anlayışla yaklaşmış oluyorum. Ama sonunda kendimi korumak için duvar örmekten başka çare kalmıyor.