Neden kaybettikten sonra bilinir ki kıymet?

Çünkü insan elindekinin hep kalacağını sanır. Alışır, kanıksar, o varlık hayatının doğal bir parçası olur. Değer vermek yerine varlığını unutur, çünkü yokluğunu hiç tatmamıştır. Ta ki bir gün gider… O zaman sessizlikte yankılanan eksiklik, aslında ne kadar çok şey ifade ettiğini yüzüne çarpar. İnsan kaybedince anlar çünkü sahipken kıymetini düşünmez, yoklukla sınandığında fark eder. Her şeyin bir sonu olduğunu bilsek de kalbimiz hep sonsuzmuş gibi davranır. Belki de bu yüzden en çok özlem, geç kalmış fark edişlerin adıdır. Kaybettikten sonra bilmek, insan olmanın en hüzünlü ama en gerçek tarafıdır.

Maalesef insan olarak hep yaşayacak gibi nefret ediyoruz, gurur yapıyoruz, sevdiğimizi söylemeyi erteliyor hatta gurur mevzusu sanıyoruz. Aslında sevildikçe ve sevdikçe güzelleşiyoruz. Dediğin gibi bazı çizgiler düz olduktan sonra pişmanlıklar dahil hiçbir şey Kar etmiyor. İnsan ailesine, sevdiklerine her daim sevdiğini söylemeli ve göstermeli

Belki de insan, kaybetmeden bilemez çünkü elindekini tutacak kadar sabrı yoktur.
Kıymet, an içinde saklıdır ama göz, hep ufka takılır. Yaşarken sevmek zor gelir çoğuna; ölüm olunca kolaylaşır kelimeler.
Oysa gerçek sevgi, mezar taşına değil, nefesin sıcaklığına yakışır.

Çünkü anlamazsın karşı tarafın değerini kaybetmeden yalnız kalmamışsın ki nereden bileceksin yalnızlığı evin içi hiç bu kadar sessiz olmadı sen yanımdayken sonra ufak ufak sinsi kavgalar ve biter herkes kendi yoluna sonra anlarsın ki sen bir kadını değil dünyayı kaybetmişsin , bu arada hiçbir yerden alıntı değil tamamen duygularım

İnsanoğlu işte, eşyanın bile değerinin farkına bulamadığında varır ama şahsen yanımda olana her zaman ne kadar değerli olduğunu hissettirmişimdir ve onun için benim içim rahat bu konuda 🙂

Hayattayken önemsiz gibi gelebilir, bir şey olmaz gibi görünebilir daha sonra yaparım ederim söylerim vb söylersin ama işte olmuyor. Zaman karşına dikiliyor.

Kibirlerimizi egolarımızı bırakamıyoruz. İş geçtikten sonra keşke böyle yapmasaydim diyoruz. Ama çok geç.

Biz kaybetmeden kıymet bilenlerdeniz, kıymet bildiğimiz için kaybettikten sonra aklımız kalmıyor genel hatlarıyla

Sağlık çalışanıyım. İntihar eden, öldürülen, sakat bırakılan, sakat kalan, baş ağrısıyla gelip kanser çıkan (çocuk ve yetişkin), ani ölen pek çok insan gördüm. Günden güne emin adımlarla ölüme giden de gördüm ama herkes ölümsüz gibi yaşıyor.

Bunun sebebi hayatın olan akışında mutlu şekilde gitmesinden ötürüdür devamlı tekrarlandığı için insan değer kıymet bilmiyor ta ki hayatımızdan çıkıp gittiği ana kadar işte o zaman dank ediyor insanın kafasına..