Neden kaybedenler, kaybedilenlerin kaybedilmeden önce kaybedilmeyecek kadar değerli olduğunu anlamıyor?

Bir insan bir şeyin yokluğunu görmeden onun ne kadar kıymetli olduğunu anlayamaz. En azından bir kez bile olsa kaybetmemiz gerekiyor ya bile isteye ya da farkında olmadan. Ancak şöyle de bir şey var bazen insan kaybedince kaybetmenin kıymetini de anlıyor. Kaybetmek her zaman mağlubiyet değildir.

Kendilerine duyulan büyük sevgiye güveniyorlar. Bağlı kalmanın bağımlı kalmak anlamına gelmediğini bilmiyorlar. Seviyor diye alttan alanın, farkında olmadığını düşünüyorlar. Bile bile yenilen gönlün kaybetmemek için direndiğini anlamıyorlar. Nasıl ki savaş bitiyor yoruluyor ve pes ediliyor gidiliyor, sonrasında o şikayet ettikleri büyük sevginin yokluğunu hissediyorlar. Kırıntılarına razı geliyorlar. Ancak giden dönmemek üzere terkediyor.

Üstat dünya duygusal insanlar için cehennemdir. Ve herseye bu kadar değer biçip anlam yüklemek gereksizdir. Çünkü en yüce değeri ve en güzel anlamı verdiklerimiz hiçbir zaman bizim verdiğimiz kadar sandığımız kadar yüce ve güzel değildir olamaz da.