Yeni hayata nasıl başlanır?

Öncelikle hayata dair her zorluğun ardında bir kolaylık olduğunu unutma. Hayatta her bişey insanoğlunun imtihanıdır ve bu imtihanları düzgün şekilde geçebildiğin sürece olgunlaşırsın. Bu hayatta bi başkası en sevdiğin en yakının ve hatta kendisinden zarar görür insanoğlu bunları topladığında senin kişiliğin ve karakterini yansıtan ifade ne ise o ortaya çıkacaktır. Eğer bunlardan kendine ders çıkartır ve aynı hatalara sürüklemezsen işte o zaman yeni zaferlerin anahtarı eline geçer. Şöyle örnek vereyim çocukluğumda gençliğimde çok çevresi ve yakınları tarafından saygı ve sevgi ile büyümüş biri değilim yalnızlığın ve maddi manevi sıkıntıların içinden yaşamış olduğum hayatı gözümün önünden geçirip değerlendirdim ve ben herşeyden önce kendime özsaygısı 0 olan biri olarak çıktım yola önce okul askerlik sonrası bu evrelerde kendi ayakları üzerinde durmanın gururu ile günden güne allaha etmiş olduğum duaların karşılığında bir yola girdim ve bir mesleği seçtim bu yolda beni karşılıksız tek destekleyen anne babam dı. Bende kendimden önce onlara bi tek kötü söz söyletmemek için ant içtim bu arada elbette yoluma farklı zorlu engeller çıktı ama ben hedef ve hayalleri ile yaşayan kimseye dönüşmüşüm çoktan bu hedeflerden beni kimsenin şaşırtmasına müsade etmedim. kişisel olarak temel ihtiyaçlarımı kendi halimde giderebildiğim ve kimseye minnet ve muhtaçlık hissetmeden iyi kötü kendimce azimle yürümeye devam ettim. Sonuç istediğinde birinin illa hayatında kadın erkek olarak birini zorunlu olarak aramadığını hissettim aynı zamanda insanların seni kendi zor zamanlarını atlatmak sırf bu sebep için yakınında tuttuğunu iliklerine kadar hissettiğinde daha bi anlıyorsun sonrası farklı şehirde sadece seni karşılıksız seven değer veren anne babanın ulaşmak istediği yerine göre kendi hayallerini yaşarken buluyorsun. Umudun allahtan olsun kula karşı minnet ve beklenti içinde olma o seni önce imtihan edecek ummadık anda bu da nasıl olur diyeceğin murad ettiğin yola koyacak. Ama bi hadef ve hayalin olsun kimsenin bilmediği bu zamanda insanlar kendi lehine yaptığın iyi bişeyi istemiyor hasetlikle bakıyor çünkü

Yeni bir hayata başlamak, bir kitabın ortasında sayfaları yırtıp yeniden yazmaya benzer. Eski cümlelerin izi hep kalır; mürekkebi silinmez ama kelimeler yeniden doğabilir. Alıştığın yeri, sevdiğin insanı istemeden bırakmak, kalbini ikiye bölmektir biri geçmişte kalır, diğeri geleceğe yürümeye çalışır. Bir gün uyanırsın, sessizlik seni korkutmaz artık. Sevdiğin sesin yokluğuna alışmışsındır, ama bu alışmak değildir; kabullenmektir sadece. Kalbindeki acı, ilk günkü kadar yakmaz; küle dönmüş bir ateş gibi, varlığını belli eder ama yakmaz artık.
Yeniden sevmek… Belki aynı saflıkla değil, ama başka bir derinlikle olur. Çünkü bir kez yandığında, artık alevi tanırsın; neye yaklaşacağını, neyden uzak duracağını bilirsin. Sevgi, her defasında başka bir yüzle gelir insana bazen bir insanda, bazen bir sabah güneşinde, bazen kendinde. Evden, yuvadan uzakta yaşamaksa, toprağını yanında taşımaktır. Çünkü insan, köklerini kesemez; sadece farklı bir toprağa eker kendini. Ailenin yanı bile bazen yetmez; çünkü eksik olan onlar değil, kalbinde bıraktığın parçalardır. Pişmanlık mı? O da bir çeşit yol arkadaşı olur. Zamanla konuşmazsınız, ama sessizce yan yana yürürsünüz. Kendinden çok başkasına üzülmeyi bırakmanın yolu, bir gün aynaya bakıp şu gerçeği görmektir sen de kaybettin, sen de yaralandın, ama hâlâ yaşıyorsun. Ve yaşamak işte o, en büyük direniştir.